Aktualna data: 21 sierpnia 2014r

Pedagogika Montessori

Dla Rodziców…

Pedagogika Montessori

 

KIM BYŁA MARIA MONTESSORI?

 

     Maria Montessori (1870 – 1952) włoska lekarka i pedagog. Jedna z największych reformatorek wychowania przedszkolnego. Twórczyni „metody montessori”, która kładzie nacisk na umożliwienie dziecku swobodnej aktywności oraz kształcenie jego zmysłów. Każde dziecko jest inne, a więc każde ma prawo do indywidualnego rozwoju. Maria Montessori krytycznie odnosiła się do tradycyjnego szkolnictwa, a ławka szkolna była dla niej symbolem wyrażającym bezruch i tłumienie aktywności dziecka.

 

JAKIE SĄ CELE PEDAGOGIKI MONTESSORI ?

 

             rozwijanie samodzielności i wiary we własne siły,

             wypracowanie szacunku do porządku i do pracy,

             nauka samodyscypliny,

             wypracowanie zamiłowania do ciszy oraz pracy indywidualnej i zbiorowej,

             osiąganie długotrwałej koncentracji nad wykonywanym zadaniem,

             uniezależnienie od nagrody,

             formowanie postaw wzajemnej pomocy bez rywalizacji, szacunku dla pracy innych,

             rozwijanie indywidualnych uzdolnień i umiejętności współpracy,

             nauka szacunku do innego człowieka – jego praw i oczekiwań.

 

JAKA JEST RÓŻNICA MIĘDZY PRZEDSZKOLEM MONTESSORI A PRZEDSZKOLEM TRADYCYJNYM?

     Rozwijamy dziecięcą samodzielność – wierzymy, że doświadczanie radości z samodzielnie wykonanego zadania wzmacnia wiarę w siebie. Pokazujemy, jak należy wykonać daną czynność, ale staramy się nie robić tego za dziecko.

     Dzieci doświadczają radości ze współdziałania w grupie zróżnicowanej wiekowo. Starsi uczą się dbać o młodszych. Młodsze dzieci wzorują się na starszych (jak w rodzinie).

      Uczymy koncentracji i wyciszenia – podczas typowych zajęć przedszkolnych wprowadzane są tzw. lekcje ciszy, podczas których dzieci wyciszają się i koncentrują np. spacer po sali z dzwoneczkiem w dłoni.

     Zajęcia w przedszkolu Montessori dzięki jedynemu w swoim rodzaju programowi edukacji doskonale przygotowują do edukacji szkolnej i przeciwdziałają problemom z nauką (dyskalkulia, dysleksja).

     Nauczyciel nie narzuca dziecku tego, czym powinno się interesować. To dziecko podąża własnym tempem edukacyjnym, a dorosły jest jego towarzyszem i opiekunem (zasada ta stosowana jest podczas pracy dziecka z „materiałem Montessori”).

     Sale przedszkolne wyposażone są w specjalistyczne pomoce edukacyjne („materiał montessori”), które rozwijają wszechstronnie umiejętności dziecka i doskonale przygotowują do edukacji szkolnej.    Wszystkie materiały są uporządkowane i łatwo dostępne. Dzieci są uczone: porządku np. odkładają materiały montessori zawsze na swoje miejsc, i szacunku do pracy  innych dzieci,  np. nie przeszkadzam innym, nie zabieram materiału z którym pracuje inne dziecko.

 

CO TO JEST PRACA WŁASNA DZIECKA ORAZ MATERIAŁ MONTESSORI?

     Praca własna to czas, gdy dzieci w ciszy i koncentracji „pracują” ( bawią się, ćwiczą) różne swoje umiejętności z  materiałem  montessori.

     Materiał montessori, to specjalnie przygotowane zestawy pomocy edukacyjnych, których celem jest rozwój różnorodnych obszarów zainteresowań dzieci. Pomoce te służą do pracy indywidualnej dziecka np. nauczyciel przeprowadza z dzieckiem krótką lekcję, prezentuje pracę z danym materiałem i dziecko samo dalej kontynuuje ćwiczenie.

    Materiały Montessori są w naszym przedszkolu podzielone na 5 obszarów:

 - życie codzienne (zestawy pomocy do  przesypywanie, przelewanie, szycie, tkanie, mycie naczyń, prania, polerowania, przygotowywania jedzenia – krojenie jabłka, wyciskanie soku, obierania marchewki, wiązania kokardek, zapinania butów, dziurkowanie itd.)

 - sensoryka, czyli zmysły ( dopasowywanie wielkości, poznawanie kolorów, figur, zapachów, wagi, długości, ciężaru, ćwiczenie słuchu itd)

 - język ( zestawy pomocy do ćwiczenie pisania, poznawanie szorstkich liter, pisanie na piasku, czytania wyrazów, pisanie przez dzieci własnych książeczek itd.)

 - matematyka  (zestawy pomocy do nauki liczenia, poznawania i rozróżniania wielkości liczb, poznawania i pisania liczb, dodawania, odejmowania, poznawanie podstaw ułamków itd.)

 - kultura życia ( zestawy pomocy do poznawania natury- puzzle roślinne, minerały, mapy świata, flagi świata, planety, wulkany, zwierzęta świata, ludzie na ziemi, owady, skamieniałości itd.)

 

DLACZEGO W PRZEDSZKOLU MONTESSORI NIE MA NORMALNYCH ZABAWEK?

     Dzieci obecnie zasypane są bezcelowymi, jednorazowymi zabawkami, które niewiele wnoszą i szybko się nudzą. Pomoce Montessori są dopracowanymi materiałami edukacyjnymi. Każdy do czegoś służy i ma pewien cel.

     W myśl pedagogiki Montessori dziecko w wieku 3-6 lat najlepiej rozwija swoje umiejętności i samodzielność mając możliwość wykonywania czynności „realnych” i konkretnych ( np. dzieci uwielbiają zamiatać, nalewać wodę do szklanek, podlewać kwiatki, prać itp.). W przedszkolu Montessori oferujemy dzieciom pomoce edukacyjne, przy których dziecko wykonuje czynność, która ma dla niego sens, uczy konkretnej umiejętności lub pojęcia i daje  satysfakcję.

 

CO TO SA OKRESY SENSYTYWNE  U DZIECKA?

      To niezwykłe możliwości rozwojowe dziecka w okresie od 3- 6 lat, to szczególny czas w rozwoju dziecka, kiedy jest ono wrażliwe na język, matematykę, samodzielność, naturę, sensorykę itd.

     To czas, gdy w umysł dziecka jest jak otwarte szeroko okno, przez które może wpadać powiew wiedzy i umiejętności a wszystko w tym okresie przychodzi dziecku z łatwością. Samo zaczyna liczyć i interesować się matematyka, przyrodą lub czytaniem. Niezwykle ważna jest odpowiednia stymulacja rozwoju dziecka w tych okresach. Za chwilę te „okna”, bowiem się zamkną…

 

CO TO JEST POLARYZACJA UWAGI U DZIECKA?

     To niezwykła koncentracja uwagi dziecka podczas jakiejś czynności, która pozwala na lepszy rozwój i naukę ( np. dziecko niezwykle skoncentrowane przez długi  czas nalewa wodę do szklanek, układa konstrukcje z klocków).

 

CO TO JEST LEKCJA CISZY?

     Są to zajęcia, podczas których dzieci ćwiczą ciszę i koncentrację np. spacerując po specjalnej linii z dzwoneczkiem. Ćwiczenia ciszy mają na celu koordynację ruchów, doświadczenie ciszy (rozumianej jako przeciwieństwo hałasu), wyostrzenie zmysłu słuchu i pogłębianie świadomości relacji społecznych.

 

CZY DZIECI PO PRZEDSZKOLU MONTESSORI ZAADAPTUJĄ SIĘ W „ NORMALNEJ” SZKOLE?

      Dzieci po przedszkolu montessori wychodzą świetnie przygotowane do szkoły. Są bardzo samodzielne i ciekawe świata. Często potrafią już czytać i liczyć. W przedszkolu ćwiczyły  bardzo ważną umiejętność – koncentrację,  pracowitość i samodzielność.  Potrafią szanować innych. Dzieci doskonale adaptują się w każdej szkole. Są nastawiane na naukę i poznawanie świata, dlatego ważne,  aby znaleźć dla ich dobra szkołę ( taką, która rozwinie dalej ich potencjał).

      Dzieci, które zetknęły się z pedagogiką Montessori mogą kontynuować naukę w szkołach montessori ( są zwykle przyjmowane w pierwszej kolejności) .

 

JAK ROZPOZNAĆ, ŻE METODA MONTESSORI JEST NAJLEPSZA DLA MOJEGO DZIECKA?

 

      Metoda Montessori jest wspaniała metodą rozwijającą wszystkie dzieci. Każde dziecko znajdzie w przedszkolu Montessori coś ciekawego dla siebie.

     Szczególne dobrze czuja się w naszym przedszkolu dzieci, którym przyjemność sprawia dłuższa koncentracja np. w skupieniu potrafią układać puzzle, lubią oglądać książeczki, potrafią się skoncentrować i są ciekawe świata.

     Wszystkie dzieci, które trafiają do przedszkola Montessori mają niezwykły potencjał rozwojowy. Jeżeli Wasze dziecko ma różnorodne zainteresowania, jest zdolne i bystre – to metoda montessori jest najlepszym sposobem rozwoju tych zdolności.

 

     Materiał opracowany na podstawie publikacji internetowych.

                                                                                                                              L. Wróbel

 

 

Znaczenie prawidłowej edukacji emoclonalnej

ZNACZENIE PRAWIDŁOWEJ EDUKACJI EMOCJONALNEJ – WYRAŻANIE UCZUĆ

     Rozwój emocjonalny pozostaje w ścisłym związku z rozwojem społecznym człowieka.

W okresie przedszkolnym dziecko poszerza więzi z otoczeniem na skutek rozwoju społecznego.

U dzieci w tym wieku pojawia się silna potrzeba kontaktu społecznego i emocjonalnego.

     W wieku przedszkolnym emocje takie jak: gniew, strach, wstyd, radość, szczęście odzwierciedlają się w zachowaniu, uzewnętrzniają w ruchach, gestach, mimice, słowach. Dziecko w tym wieku jest zmienne w swoich uczuciach i nastrojach. Wiele czynności dziecka ma charakter ekspresyjny.

     U dzieci w wieku przedszkolnym obserwuje się uspołecznienie w grupie. Dostosowują się do zasad obowiązujących w przedszkolu, biorą udział w zabawach grupowych, stają się aktywne. Rozwija się
 u nich poczucie odpowiedzialności, samodzielności, potrzeba niesienia pomocy innym. Kształtują się uczucia przyjaźni, aprobaty, współdziałania.

     Pierwszą  i najważniejszą grupą społeczną, która oddziałuje  na dziecko jest rodzina. Emocje, które staną się siłami dominującymi w życiu człowieka zależą od środowiska w jakim wzrasta, od więzi  z rodzicami.

      Rola rodziny, a szczególnie stosunki wewnątrzrodzinne są podstawą do prawidłowego  rozwoju emocjonalno – społecznego.  Rodzice w okresie przed-szkolnym liczą się najbardziej . Ważne jest , aby byli świadomi potrzeby miłości dziecka i starali się ją zaspokajać jak najlepiej. To rodzice są odpowiedzialni za to jak będzie rozwijało się ich dziecko, jakim człowiekiem zostanie w przyszłości i jaki będzie jego kontakt z ludźmi. Rozwijanie podstawowych wzorców w sferze wyrażania uczuć, ma ogromne znaczenie w kształtowaniu świata emocjonalnego dzieci. Potrzebują one pewnych podstaw do budowy poczucia bezpieczeństwa i wiary we własne siły. Dlatego  ważne jest  oprócz okazywania miłości  stawianie dzieciom  granic w ich postępowaniu poprzez jasno określone zasady i wskazówki.

     Właściwa edukacja pobudza ich inteligencję emocjonalną co pozwoli przyswoić i okazywać uczucia innym. Inteligencja emocjonalna to umiejętność rozróżniania własnych i cudzych uczuć, emocji oraz wykorzystanie ich w celu ukierunkowania własnych działań i własnego myślenia.

     W procesie wychowania kładziemy nacisk nie tylko na wiedzę, ale niezbędna staje się praca nad emocjami. W inteligencji emocjonalnej znajduje się kilka narzędzi wzbogacających proces wychowania naszych dzieci:

 - gdy mówimy o emocjach, wyrażamy nasze myśli i uczucia, będące efektem wydarzeń towarzyszących nam  w codziennym życiu. Sprzyja to pogłębianiu naszych więzi rodzinnych.

 - nauka rozpoznawania emocji i nazywania ich. Każda sytuacja to nowa okazja do nauki nazywania emocji. W ten sposób w momencie wyrażania emocji wzbogaca się słownictwo, zaś uczucia precyzują. Relacje w rodzinie ulegają po-prawie, zaś ona sama staje się bardziej wyczulona na stan emocjonalny każdego ze swoich członków.

 - unikajmy dokonywania osądów odnośnie cudzych emocji. Musimy zdać sobie sprawę z tego,

że, z pozycji rodziny, uczucia nie mogą być wykorzystywane jako elementy służące ocenie innych osób.

Szczęśliwe i radosne dziecko to takie, które jest  kochane i akceptowane przez rodziców.

 

 

                                                                                                                  Opracowała : ANNA DĄBROWSKA

Diagnoza potrzeb i możliwości dzieci

„Diagnoza potrzeb i możliwości dzieci”

Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oświatowego nauczyciele naszego przedszkola prowadzą systematyczną obserwację pedagogiczną, której celem jest poznanie możliwości i potrzeb rozwojowych dzieci. W roku poprzedzającym rozpoczęcie nauki w szkole nauczyciele przeprowadzają analizę gotowości dzieci do podjęcia nauki w szkole czyli diagnozę przedszkolną. Tą diagnozą zostają objęte wszystkie dzieci 6-letnie.

 

Diagnoza przedszkolna koncentruje  się również (poza badaniem samej gotowości szkolnej) na wybranych czynnościach, umiejętnościach, sprawnościach i kompetencjach dziecka w następujących sferach:

·         sfera somatyczna, która odnosi się do zdrowia fizycznego

·         sfera motoryczna (duża i mała motoryka) zwracamy uwagę na kontrolę napięcia mięśniowego, która ma wpływ  na umiejętności utrzymania się w odpowiedniej pozycji, przemieszczania się, chwytania - posługiwania się różnymi przyborami, orientacją przestrzenna.

·         sfera emocjonalno-społeczna ( aktywność społeczna) to nawiązywanie i utrzymywanie kontaktów, to samoobsługa i praca na rzecz innych, to również zainteresowania

·         sfera rozwoju poznawczego to umiejętność korzystania ze zmysłów (wzrokowego, słuchowego, dotykowego),spostrzegania otoczenia , przyswajania wiedzy o nim oraz zdolności interpretowania , oceniania wydarzeń i zjawisk, w których dziecko uczestniczy, zdolności odtwórcze i twórcze

·         sfera rozwoju mowy  i myślenia, która określa kompetencje: językowe      komunikacyjne, twórcze, zadaniowe, wykonawcze

Tak więc celem głównym diagnozy pedagogicznej jest optymalizacja procesu wychowania i kształcenia a tym samym  określenie w jakich sferach trzeba dziecko wspomóc, by osiągnęło kompetencje wskazane w podstawie programowej

Najpełniejsze informacje o dziecku nauczycielki uzyskują:

·         obserwując zachowania w różnych sytuacjach: zabawy spontaniczne, manipulacyjne, ruchowe, kiedy dziecko jest nie skrępowane obecnością dorosłego;

·         obserwując działania dzieci z udziałem nauczyciela: reakcja na obecność dorosłego, stosunek do zadań, motywacja, zasób wiadomości, metody pracy dziecka;

·         analizując wytwory działalności dziecka: teczka z wytworami dziecięcymi, rysunkami, z kartami dziecka, konstrukcje, układanki, które informują m.in. o emocjach dziecka, pozycji w rodzinie, wiedzy o świecie, usprawnieniu motorycznym, charakterze, rozwoju intelektualnym;

·         analizując wypowiedzi dziecka, udzielanie pomocy innym, co jest źródłem informacji o rozwoju języka;

·         analizując karty informacji o dziecku, prowadząc rozmowy z rodzicami.

Zebrane wyniki obserwacji pozwalają  na wyłonienie mocnych stron i  trudności z jakimi borykają się dzieci oraz  określenie kierunków dalszych działań, zarówno z dziećmi zdolnymi jak i wymagającymi wsparcia. Tak  więc:

·         Organizowane są  zajęcia  i zabawy umożliwiające dalszy harmonijny rozwój umiejętności dzieci w różnych sferach aktywności.

·         Prowadzona jest w małych zespołach praca kompensacyjno – korekcyjna z dziećmi wymagającymi wsparcia przy opanowaniu wybranych umiejętności w określonych dziedzinach niezbędnych do uzyskania gotowości szkolnej.

·         Dzieci angażowane  są do zajęć rozwijających zainteresowania - eksperymentowanie, udział w przedstawieniach, przygotowanie prac konkursowych itp.

·         Rozwijane są zainteresowania plastyczne  poprzez dostarczanie różnorodnych materiałów plastycznych (farby, ciastolina, kredki akwarelowe, pastele)

O wynikach diagnozy informowani są  rodzice podczas spotkań indywidualnych.

 

 

Opracowała: Halina Olejarz

 

Dni Promocji Talentów 2013

Pozwólmy dziecku doświadczać, eksperymentować,

dowiadywać się i porównywać,

szukać i drążyć w głębinach wiedzy,

wyruszać w podróże odkrywcze -

czasami trudne, ale jakże bogate i fascynujące.

 

  To motto z "Gawęd Mateusza" C. Freineta towarzyszyło dzieciom podczas obchodzonych w MP Montessori w Jarosławiu Dni Promocji Talentów. Wydarzenie to doskonale korelowało z Międzynarodowym Dniem Dziecka. Przez kilka dni dzieci z okazji swojego święta miały możliwość działania w różnych obszarach aktywności, sprawdzając swoje siły i umiejętności, jednocześnie czerpiąc radość z podejmowanych zadań i zabaw.

  Ze względu na liczebność dzieci w przedszkolu, oraz ogromne zainteresowanie tematem Dzień promocji Talentów trwał …trzy dni. Pięć sal  przedszkolnych zamieniło się w laboratoria wiedzy, gabinety naukowe, teatr, oraz klub gier. Zostały utworzone stanowiska pracy i zabawy, aby wszystkie dzieci mogły wzmocnić swoje zainteresowania i podjąć się nowych wyzwań. Nad bezpiecznym przebiegiem zajęć  czuwały nauczycielki, które zadbały by każdy przedszkolak miał okazję do zaprezentowania swoich mocnych stron. Dzieci swobodnie przechodziły  z grupy do grupy i brały udział w zajęciach, które najbardziej im odpowiadały.

  W trzech salach, w grupie Zielonej, Czerwonej i Żółtej działały „laboratoria naukowe”, w których dzieci mogły eksperymentować i doświadczać w  zakresie zjawisk przyrody, substancji chemicznych, zjawisk fizycznych. Realizacja zadań na etapie przedszkolnym nie ograniczała się do przekazywania dzieciom gotowej wiedzy i instrukcji wyznaczających sposoby rozwiązywania zadań czy też wzorcowych schematów postępowania. Stworzyłyśmy  odpowiednie sytuacje, które wymagały aktywności, samodzielnego działania, odkrywania, wyzwalania i umacniania wyżej zorganizowanych procesów  myślowych.

Ogromnym przeżyciem było samodzielne zbudowanie wulkanu i wywołanie wybuchu.  Wiele radości i śmiechu przyniosło  rysowanie mlekiem i sokiem z cytryny  niewidzialnych  map,  zaś mieszanie substancji sypkich z wodą( mąka, cukier, sól, piasek) pozwoliło na obserwowanie i formułowanie wniosków. Mali wynalazcy skonstruowali telefon sznurkowy, dzięki któremu porozumiewali się na niewielkich odległościach. Ciekawe okazały się również eksperymenty z drożdżami, sodą i kwaskiem cytrynowym ; samodzielnie wyrobione  ciasto ku radości dzieci podwoiło swoją objętość, zaś w innym doświadczeniu mieszanka tych składników  spowodowała samoczynne nadmuchanie balonu.

  W sali grupy Pomarańczowej dzieci  brały udział w warsztatach konstruowania  gier planszowych. Samodzielnie wymyślały fabułę, uzgadniały zasady oraz nanosiły projekt na arkusze i kartony. Gry powstawały na bieżąco, jako praca zespołowa dzieci.

Ich konstruowanie było  okazją do rozwijania potencjału twórczego i rozszerzania możliwości umysłowych. To również doskonała lekcja zachowań społecznych, współdziałania i integracji. To także okazja do krzepnięcia odporności emocjonalnej. W trakcie gry dzieci

uczyły się panowania nad sobą oraz gry fair play. Doskonaliły   również swoje umiejętności matematyczne.

  W kolejnym dniu w sali grupy Żółtej, została zorganizowana Szkółka Szachowa, w której zarówno mali mistrzowie szachów jak i nowicjusze mogli wykazać się umiejętnościami myślenia logiczno- wyobrażeniowego. Znaczenia  roli tej gry trudno przecenić. Wpływa na rozwój intelektualny dziecka – kształci pamięć i umiejętność logicznego myślenia, uczy cierpliwości, wytrwałości, odpowiedzialności za własne decyzje. Pod okiem instruktorki, dzieci uczęszczające na zajęcia sekcji szachowej doskonale odnajdowały się w roli nauczycieli dla tych, którzy po raz pierwszy mieli  kontakt z szachami. Pewne jest, że u wielu dzieci bakcyl „szachowy” został zaszczepiony.

Uwieńczeniem pracy a zarazem super zabawy był występ zespołu artystycznego działającego w naszym przedszkolu. Mali aktorzy zaprezentowali teatrzyk pt. „ Spotkanie bajek”. 

Owacjom i bisom nie było końca!

  Podsumowując możemy stwierdzić, że Dni Promocji Talentów w Miejskim Przedszkolu Montessori były świetną okazją do wspólnej zabawy, radości, a przede wszystkim zachęty do odkrywania w sobie nowych pokładów umiejętności, zainteresowań, zdolności  oraz uwolnienia nagromadzonej ekspresji .

Znamienne stają się słowa Roberta Fulghuma:

 „Wszystkiego, co naprawdę trzeba wiedzieć, nauczyłem się w przedszkolu – o tym jak żyć, co robić, jak postępować, współżyć z innymi, patrzeć, odczuwać, myśleć, marzyć i wyobrażać sobie lepszy świat”.

 

 

Opracowanie:

Zespół koordynujący działania SOT

Miejskie Przedszkole Montessori Nr 8

w Jarosławiu

 

 

Zakres umiejętności 6 latka opracowany w oparciu o podstawę programową wychowania przedszkolnego

Zakres  umiejętności 6 –latka opracowany w oparciu o podstawę programową wychowania przedszkolnego

 

Z myślą o rodzicach sześciolatków, którzy niedługo będą dokonywali wyboru dalszej drogi edukacyjnej swojego dziecka pragniemy podać informacje dotyczące rozwoju fizycznego, poznawczego i emocjonalno-społecznego sześciolatka.

Dziecko kończące naukę w przedszkolu:

·         jest ciekawe świata, zainteresowane tym, co go otacza: bada przedmioty, pyta o przyczyny obserwowanych zjawisk, eksperymentuje, chętnie rozwiązuje zagadki, często zadaje pytania;

·         posiada umiejętność klasyfikowania i szeregowania przedmiotów, obrazków itp.: potrafi grupować przedmioty według różnych kryteriów, wymienia pory roku, związane z nimi zabawy dzieci i zjawiska przyrodnicze;

·         potrafi wstawić przedmiot w odpowiednie miejsce w już ułożonym szeregu;

·         posiada umiejętność słownego porozumiewania się: mówi w sposób zrozumiały dla innych. np. o swoich potrzebach; używa ze zrozumieniem słów wykraczających poza bezpośrednie doświadczenie;

·         potrafi opowiedzieć treść historyjki obrazkowej, często zadaje pytania;

·         posiada umiejętność kontaktowania się z rówieśnikami: zwraca uwagę na dzieci, przewiduje ich zachowania, zaprasza do zabaw i rozmów, pomaga innym spontanicznie lub na prośbę kolegi czy koleżanki;

·         jest samodzielne: sam podejmuje próby radzenia sobie z trudnością, wykazuje inicjatywę, wypróbowuje różne sposoby działania, jest zainteresowany osiągnięciem celu, stara się dokończyć pracę, okazuje radość z uzyskanego wyniku;

·         podejmuje uczenie się pod kierunkiem dorosłej osoby: potrafi zapamiętać i wykonać polecenie, często zadaje pytania;

·         jest sprawne pod względem ruchowym i manualnym: sprawnie łapie i rzuca piłkę, buduje z drobnych klocków, lepi figurki z plasteliny, prawidłowo trzyma ołówek(chwyt, napięcie mięśni), posługuje się prostymi narzędziami;

·         interesuje się czytaniem, pisaniem i matematyką, a także książkami dla dzieci, słucha, ogląda i potrafi skupić uwagę przez odpowiednio długi czas;

·         rozumie sens umownych znaków;

·         układa układanki, puzzle;

·         dzieli zdanie na wyrazy (potrafi np. wyklaskać odpowiednią ich liczbę);

·         dzieli wyraz na sylaby i łączy sylaby w wyraz, zna i stosuje liczebniki porządkowe, dodaje i odejmuje „konkretne” przedmioty czy liczmany.

 

 

                                                                                                                            Opracowała: Halina Olejarz

 

Rola materiałów rozwojowych w przeciwdziałaniu agresji

Rola materiałów rozwojowych w przeciwdziałaniu agresji

Według literatury psychologicznej agresja to wszelkie działanie (fizyczne i słowne), którego celem jest wyrządzenie krzywdy fizycznej lub psychicznej komuś lub czemuś szkody, straty lub bólu. Agresja u dzieci jest przejawem poważnych problemów takich jak: nerwicy lękowej, poczucia odrzucenia
i niskiej wartości, frustracji potrzeby kontaktu społecznego, zahamowania lub nadpobudliwości psychoruchowej, poczucia zagubienia, braku bezpieczeństwa i niezaspokojenia potrzeby miłości poczucia winy i braku nadziei. W celu eliminowania zachowań agresywnych u dzieci stosuje się różne oddziaływania terapeutyczne. M. Montessori w oparciu o dzieła z zakresu psychiatrii i psychofizjologii oraz na podstawie wieloletniej praktyki i obserwacji pracy dzieci opracowała podstawy własnego systemu wychowawczego. Myślenie M. Montessori na temat wychowania było zdeterminowane jej ogromnym szacunkiem wobec osoby dziecka. Uważała, że wychowanie miało znaczenie indywidualne jak i społeczne. To szczególny rodzaj pomocy dziecku w osiągnięciu niezależności i pomoc w indywidualnym rozwoju. Uważała, że ,,osobowość może się rozwijać jedynie poprzez samodzielne ćwiczenia”. Sposobem osiągania celu wychowawczego, jest ,,normalizacja” uzyskiwana przez stany ,,polaryzacji uwagi”. Zadaniem rodziców i nauczycieli jest organizowanie takiego otoczenia w domu, w przedszkolu i szkole ,aby wspierać rozwój dziecko. Środowisko to powinno z jednej strony wychodzić naprzeciw rozwijającym się potrzebom dziecka, z drugiej strony pozwalać mu je swobodnie i bez przeszkód realizować. Autorka wypowiadała się o,, nieznormalizowanym dziecku”. Jak cytuje:,, problem ten porównać można z zagadnieniem,, dewiacji”, czyli zakłóconego rozwoju. Zdaniem twórczyni Casa dei Bambini przywróceniem dziecka do stanu prawidłowego rozwoju jest ,,normalizacja’’. Przejawami,, normalizacji” jest samodyscyplina odpowiedzialność, miłość do ludzi i światem zachowań społecznych., dobrowolnej dyscypliny, posłuszeństwa oraz silnej woli.

M. Montessori pisała:,, siły dziecka zostaną zebrane dzięki szacunkowi dla jego twórczych zadań oraz dzięki przygotowaniu otoczenia, które samo się objawia”. Dlatego przygotowane otoczenie ma być pomocą dla dziecka w rozwoju, jak również drogowskazem podejmowanych działań oraz skutkiem samodzielnego wyboru, rozwijania umiejętności myślenia i działania, planowania własnych czynności, przeżywania sukcesów i porażek oraz przebywanie w bogatym, odpowiednio zorganizowanym dostosowanym do właściwości fizycznych i psychicznych środowisku wychowawczym. Przygotowane otoczenie to także odpowiednio zorganizowana sala dydaktyczna, która jest podzielona na obszary zajęć i wyposażona w materiały rozwojowe. Materiały to:

• Materiał niezbędny do ćwiczeń życia praktycznego, związany z troską o środowisko, o samego siebie, ćwiczeń dotyczących zwyczajów i form grzecznościowych w grupie, ćwiczeń związanych z pracami domowymi.

• Materiał sensoryczny, służący wszechstronnemu kształceniu zmysłów oraz pobudzaniu aktywności umysłowej.

• Materiał „akademicki”, służący nauce języka, matematyki i innych dziedzin wiedzy.

• Materiały artystyczne, związane z ekspresją dziecka.

Tak przygotowane otoczenie pomaga dziecku tworzyć ład duchowy . W ogólnopedagogicznym wymiarze materiały rozwojowe umożliwiają realizację celów edukacyjnych. W indywidualnym sensie uaktywniają samodzielną pracę. W społecznym znaczeniu umożliwiają współpracę, wzajemną pomoc, uczą życzliwości, cierpliwości. Dziecko samo wypracowuje podstawowe zasady odkrywania oraz dalszego przekazywania wartości takich jak:

- wzajemna pomoc, nie pozostająca miejsca na egoistyczną rywalizację

 

-spontaniczna samodyscyplina wynikająca z dziecięcego posłuszeństwa jako uzupełnieniu porządku

- spontaniczna koncentracja-wielka wytrwałość w pracy

- posłuszeństwo związane ze wzajemną zależnością z kształceniem woli oparte na swobodnych aktach decyzji

- umiłowanie rzeczywistości i własnego otoczenia

- radość jako ,,najpiękniejsza cecha dzieci rozwijających się normalnie”, fenomen wyrażony w zdaniu: ,,ciało dziecka żyje (…) dzięki radości duszy”. Właściwe wyposażenie w pomoce edukacyjne spełnia istotny cel, a jest nim nauczanie,, wewnętrzne” przez wsparcie dziecka w samodzielnym rozwoju psychicznym, planowania własnych czynności, dostrzegania własnej wartości oraz przeżywanie sukcesów i porażek, szacunek do drugiej osoby i świata.

Bibliografia: H.K.Berg-Maria ,Montessori-poszukiwanie życia razem z dziećmi, wyd. Jedność, Kielce 2007r.

M.Miksza, "Zrozumieć Montessori” oficyna wydawnicza, ,Impuls”, Kraków 2004r.

J.Ranschburg: Lęk,gniew, agresja,Wsi P.Warszawa 1993r.

S.Guz,Metoda Montessori w przedszkolu i szkole,wyd.UMCS,Lublin 2006r.

Opracowała: Elżbieta Paryniak

 

Zabawy z moim dzieckiem... czyli badam, doświadczam, eksperymentuję

        Pracując z dziećmi przedszkolnymi zauważyłyśmy duże zainteresowanie zjawiskami świata przyrody i techniki. Współczesny przedszkolak żyjący w społeczeństwie cywilizacji technicznej ma wiele okazji do zaspokajania naturalnej potrzeby poznawczej. Pedagodzy podkreślają jednak ogromną wartość stawiania dziecka w sytuacjach wymagających od niego samodzielnego rozwiązywania problemów, badania i odkrywania otaczających je zjawisk. Celowi temu w pełni służyć mogą zabawy badawcze i eksperymenty, które są jednym ze sposobów rozwijania aktywności własnej dziecka. W ich trakcie dziecko uczy się samodzielnie szukać odpowiedzi na nurtujące problemy; wyciągać i formułować wnioski.

 Również rodzice poprzez różnorodne zabawy  mogą  stymulować i kierować aktywnością dziecka tak, aby mogło się w pełni rozwijać. Należy tylko  wykorzystać naturalną chęć zdobywania wiedzy do jej poszerzenia i wzbogacenia, a co za tym idzie, do pełniejszego zaspokojenia naturalnej potrzeby poznawczej naszych przedszkolaków.

   W przedszkolu dzieci działają w ramach programu „Mali odkrywcy -doświadczenia i eksperymenty z zakresu zjawisk fizycznych i przyrodniczych”. Ale w domu również można świetnie się bawić.

 Zapraszamy Rodziców do zabaw eksperymentalnych - ćwiczeń laboratoryjnych, przyrodniczych i technicznych.

 

1. WULKANY I ICH TAJEMNICE

 

Wulkany- dlaczego wybuchają?

 

Materiały: słoik, butelka, talerz, szklanka, soda oczyszczona, ocet, barwnik, folia aluminiowa

 

Doświadczenie I

- napełnienie dużego słoika zimną wodą

- napełnienie butelki gorącą wodą z dodatkiem barwnika

- włożenie butelki do słoika z zimną wodą

-obserwowanie wypływającej zabarwionej wody

Pytanie: dlaczego gorąca woda unosi się?

Wniosek: Ogrzana woda rozszerza się, potrzebuje przestrzeni i staje się lżejsza od zimnej, wówczas unosi się do góry ku powierzchni zimnej wody i wypiera ją.

 

Doświadczenie II

- ustawienie szklanki  na środku talerza i przymocowanie jej taśmą klejącą

- uformowanie na szklance i talerzu kształtu wulkanu z folii aluminiowej

- wycięcie otworu w środku folii

- wlanie do środka „wulkanu” 4 łyżek wody, 3 łyżek sody oczyszczonej

- do tej mieszanki energicznym ruchem wlać 4 łyżki octu

- obserwowanie „wybuchu”

 

Wniosek: Powstała piana to bąbelki napełnione dwutlenkiem węgla, który powstał z reakcji octu, czyli kwasu z sodą oczyszczoną( zasadą).  

 

Uwaga: wcześniej należy dziecku pokazać ilustracje wulkanów, poszukać informacji na ich temat

 

2. ZAGADKOWE PŁYNY

Doświadczenie I - Co pływa, a co tonie?

Materiały: olej roślinny, płynny miód, woda zabarwiona na niebiesko, coś do pływania ( orzechy laskowe, plastikowe klocki, metalowe nakrętki, małe pomidory, suchy makaron, winogrona itp.)

Wlewamy miód do plastikowego pojemnika do 1/4 wysokości.

 Powoli wlewamy taką samą ilość oleju roślinnego. Na końcu dodajemy tyle samo wody zabarwionej na niebiesko.

Czekamy, aż płyny rozdzielą się na warstwy. Wrzucamy różne przedmioty. Zobaczymy co pływa, a co tonie.

 Wniosek: Płyny rozdzieliły się na trzy warstwy. Miód jest na dnie pojemnika, w środku niebieska woda, a na górze warstwa oleju. Płyny nie połączyły się, ponieważ mają różny ciężar i gęstość. Lżejszy płyn - woda unosi się nad miodem, płynem cięższym i bardziej gęstym, olej utrzymuje się na powierzchni, bo jest od niej lżejszy.

 

Wniosek: Niektóre przedmioty, gdy wrzucimy je do pojemnika, zatoną. Inne będą pływały na różnej wysokości, w zależności od swej wagi. Najlepiej przedmioty pływają w gęstych płynach, ponieważ utrzymują one ich ciężar.

 

Doświadczenie II - Uzyskiwanie barw

Materiały: mazak, zlewka lub szklanka, kilkucentymetrowy pasek bibuły filtracyjnej bądź zwykłego papieru, ocet lub mieszanina denaturatu z wodą.

Do szklanki nalewamy 1 cm octu (1cm od dna). 2 cm od końca paska zaznaczamy kreskę naszym mazakiem. Następnie pasek wkładamy do szklanki z octem i obserwujemy rozszczepianie się barw na pasku.

 

Doświadczenie III - Atrament sympatyczny

Materiały: sok z cytryny, biały karton, pędzelek

Jeśli chcesz przekazać na papierze jakąś tajemną informację, użyj soku cytrynowego lub octu jako atramentu sympatycznego. Napisz tę wiadomość na białym papierze. Po wyschnięciu pismo będzie niewidoczne. Odbiorca informacji powinien wiedzieć, że odczyta ją dopiero wtedy, gdy ostrożnie zbliży kartkę do płomienia świecy, lub ciepłym przeprasuje żelazkiem  W wyniku podgrzania pismo zbrązowieje i stanie się czytelne.

Wniosek: Sok z cytryny spala się w temperaturze niższej niż papier i dlatego litery osmalają się szybciej.

3. OGIEŃ

Doświadczenie I - Właściwości ognia

Materiały: paląca się świeczka, słoik.

Zapaloną świeczkę przykrywamy słoikiem. Po kilku minutach delikatnie dotykamy słoik. słoik jest ciepły.

Wniosek: ogień daje nam ciepło.

 

Doświadczenie II - Czego potrzebuje ogień?

Materiały: trzy świeczki-podgrzewacze, mały i duży słoik

Zapalamy świeczki, dwie z nich stawiamy na pokrywce, nakrywamy je słoikami i w tej pozycji zakrę­camy. najpierw wszystkie świeczki pałą się jednakowo mocno, po chwili płomień w małym słoiku gaśnie, jakby ktoś go zdmuchnął, nieco dłużej pali się świeczka w du­żym słoiku, ale też gaśnie, trzecia świeczka pali się cały czas.

Wniosek: podczas palenia płomień zużywa „powietrze do oddychania”, a dokładniej mówiąc – tlen. Kiedy go zabraknie, płomień gaśnie. Aby świeczka się paliła, po­trzebny jest tlen.

Doświadczenie III - Co powstaje podczas spalania świeczki?

Materiały: paląca się świeczka, łyżeczka.

Przez kilka sekund osoba dorosła trzyma łyżeczkę nad płomieniem, która po chwili pokryje się sadzą.

Wniosek: sadza powstanie w trakcie niepełnego spalania materiałów zawierających w swoim składzie chemicz­nym węgiel.

UWAGA!!!!Wszystkie doświadczenia związane z badaniem właściwości ognia przeprowadza osoba dorosła.

4. POWIETRZE

Doświadczenie I  - Zaczarowany balon

Materiały: zimna butelka, balon, miska z ciepłą wodą.

Pustą butelkę wkładamy do lodówki na około godzinę. Po godzinie wyjmujemy butelkę i nakładamy na jej szyjkę balon. Na około dwie minuty wkładamy bu­telkę do ciepłej wody. balon nadmuchuje się jak po dotknięciu czaro­dziejską różdżką.

Wniosek: w wyniku ocieplenia powietrze znajdujące się w butelce rozpręża się i potrzebuje więcej miejsca, wpły­wa więc do balonu i go nadmuchuje.

 

Doświadczenie II -  Siła powietrza

Połóż plastikową reklamówkę na stole (bez dziur). Na tej torbie połóż średniej wielkości książkę i zacznij dmuchać do torby. Kiedy torba zacznie się napełniać powietrzem, książka zacznie unosić się do góry.

Wniosek: ciśnienie powietrza wytwarza siłę. Czasem, gdy jest wystarczająco duże, ciśnienie powietrza może unieść nawet ciężarówkę.

Doświadczenie III - Ruch ogrzanego powietrza.

Z papieru wytnij krążek o średnicy ok. 10 cm. Ołówkiem narysuj na nim spiralę, wytnij ją nożyczkami i rozciągnij tak, aby przypominała sprężynę. Zawieś ją na nitce i umieść nad gorącym kaloryferem.

Spirala obraca się.

Wniosek: Ogrzane powietrze unosi się do góry nad kaloryferem. Jego ruch powoduje obracanie spirali.

 

Doświadczenie IV – Balonowa rakieta

Materiały: balon, pompka do balonów, kordonek, rurka do napojów, taśma klejąca

Przetnij rurkę do napojów tak aby była dość krótka, a następnie przewiń przez nią kordonek lub inny długi sznurek. Do nienadmuchanego balona przymocuj z jednej strony rurkę do napojów za pomocą taśmy klejącej. Przywiąż dwa końce sznurka do dwóch krzeseł rozstawionych po przeciwnych końcach pokoju. Rakietę przeciągnij na jeden z końców i nadmuchaj balon (będzie łatwiej przy pomocy pompki, ale ustami też się uda), ale go nie zawiązuj. Puść balon z ręki i zobacz co się stanie?

Wniosek: Pod wpływem wylatującego powietrza balon przesuwa się do przodu.

 

Doświadczenie V - Spadochron

Materiały: bibułka lub kawałki materiału, nitka lub sznurek, taśma klejąca, spinacze lub różnej wielkości ciężarki.

Z różnych materiałów wytnij kilka kwadratów o różnych wymiarach. Taśmą przyczep nić lub sznurek do każdego z rogów kwadratu. Przywiąż ciężarek lub duży spinacz pod każdym ze spadochronów i wypuść je.

 

5. WODA

 

 Doświadczenie I - Rozpuści się czy nie?

Materiały: sól, cukier, kakao, kawa, ryż, piasek, 6 szklanek, woda

 

·         Napełnij szklanki wodą (nie do pełna).

·         Kolejno wrzuć do każdej po 1 łyżeczce wymienionych substancji.

·         Zamieszaj i obserwuj co się dzieje.

Sól i cukier rozpuszczą się, pozostałe substancje osiądą na dnie, a w czasie

mieszania będą się unosić. Dlaczego?

Wniosek: Sól i cukier rozpuszczają się, to znaczy, że cząsteczki wody wnikają pomiędzy

cząsteczki cukru lub soli. Cząsteczki wody nie mogą przeniknąć między

cząsteczki kawy, kakao, ryżu, czy piasku. Te substancje nie rozpuszczają się

w wodzie. Tworzą zawiesinę, której drobiny osadzają się na dnie pod wpływem siły grawitacji.

 

Doświadczenie II - Drożdże

Materiały : drożdże np. suszone w ilości dwóch łyżeczek, ciepła woda, 3 łyżeczki cukru, balon, butelka po soczku.

 

Do butelki wsypujemy drożdże i zalewamy 50ml. ciepłej wody, następnie dodajemy cukier i całość mieszamy. Na otwór butelki naciągamy balonik.

Obserwujemy wzrost drożdży, podczas którego wydziela się dwutlenek węgla.

Wniosek: Gaz będzie dostawał się do balonika powodując jego powiększanie się. Jeżeli chcemy przyspieszyć wzrost to butelkę wstawiamy do ciepłej wody.

 

 Doświadczenie III- Znikająca woda

Materiały: dwie podstawki, szklanka, świeczka, woda, zapałka.

Zapaloną świeczkę stawiamy na podstawce, na której znajduje się woda, i przykrywamy szklanką. w trakcie eksperymentu świeczka zgaśnie, a woda zostanie wessana ze spodka do szklanki.
Wniosek: tlen z powietrza podtrzymuje płomień świecy, kiedy tlenu pod szklanką zabraknie, płomień zgaśnie. Powietrze, które zostanie w szklance, oziębi się i skurczy. W ten sposób zrobi miejsce dla wody, która wciśnie się do szklanki.

 

Doświadczenie IV - -Magiczny palec

Materiały: płaski talerz, woda, zmielony pieprz, płyn do naczyń

Na talerz nalej wody, posyp pieprzem, namocz palec w płynie do mycia naczyń i włóż do wody na środku talerza.

Odrobinki pieprzy na powierzchni wody zaczną uciekać w kierunku brzegu naczynia

Wniosek: Odrobinki pieprzu utrzymują się na powierzchni wody dzięki zjawisku napięcia powierzchniowego, dodatek płynu zmniejsza to napięcie w miejscu w którym dotkniemy powstaje dziura o ujemnym napięciu

 

Doświadczenie V - Żywe zapałki

Materiały: 5 zapałek , kilka kropel wody

Zapałkę łamiemy na pół, tak, żeby jej nie rozerwać. Musi się trzymać w całości, układamy zapałki jedna koło drugiej w środek figury dajemy kilka kropel wody.

Zapałki zaczną się poruszać, aż utworzą gwiazdę.

Wniosek: Zapałki zaczęły się poruszać za sprawą ciśnienia . Drewno posiada komórki roślinne, które zgniatamy podczas ich łamania. Woda wypełnia te zgniecione komórki i wywiera na nie ciśnienie, co powoduje zmianę kształtu zapałki.

 

6. ZIEMIA

 

Doświadczenie I - Z czego składa się gleba?

Materiały: próbki gleby, woda, słoik z nakrętką.

Do słoika wsypujemy tyle ziemi, żeby zajęła prawie połowę jego objętości. Resztę uzupełniamy wodą. Zakręcamy słoik i potrząsamy, w celu uzyskania zawiesiny. Następnie słoik odstawiamy na pewien czas, po czym przeprowadzamy obserwację jego zawartości:

- Ile warstw oddzieliło się po odstaniu?

- Jaki jest kolor wody nad ziemią?

- Co znajduje się na powierzchni wody?

- Co widać na dnie słoika?

Wnioski: W słoiku można zaobserwować kilka warstw. Składniki gleby najcięższe (drobniutkie kamyczki, żwir, piasek) są na dnie słoika, wyżej znajduje się osad powstały z gleby, a nad nim woda. Jeśli woda nad warstwą gleby jest czysta, to znaczy, że zawiera dużo piasku. Jeżeli jest mętna, świadczy o zawartości gliny. Jeśli na powierzchni wody pływają okruchy i cząstki najlżejsze-to znaczy, że w glebie znajduje się próchnica.

 

Doświadczenie II-  Jak przepuszczają wodę różne rodzaje gleb?

Materiały: dwa szklane lejki, dwa słoiki, próbka gleby piaszczystej, próbka gleby gliniastej, woda, bibuła filtracyjna lub papierowy filtr do kawy.

Lejki wstawiamy do słoików, wykładamy je bibułą. Do jednego wsypujemy trochę ziemi piaszczystej, do drugiego-gliniastej. W środku próbek ziemi formujemy lekkie zagłębienie i wlewamy powoli wodę. Obserwujemy jaka jest różnica w przenikaniu wody przez glebę piaszczystą i gliniastą.

Wnioski: przez glebę piaszczystą woda łatwo przesiąka i zbiera się na dnie słoika. Gleby takie szybko wchłaniają wodę i przepuszczają ją w głąb. Dlatego na gruntach piaszczystych szybko robi się sucho.

Przez glebę gliniastą woda prawie nie przenika. Gleby gliniaste zatrzymują wodę, są mało przepuszczalne. Na gruntach gliniastych po deszczu kałuże długo nie wysychają. Każda gleba przepuszcza inną ilość wody. Najlepiej przepuszcza wodę gleba piaszczysta, a najgorzej-gliniasta.

 

 

Bibliografia:

A.Wilkes : Odkrycia- jak zostać badaczem niezwykłych zjawisk

D.Chauvel, V. Michel : Pierwsze doświadczenia naukowe przedszkolaka

Lidia Wróbel

Magdalena Zagrobelna

Halina Olejarz

 

 

Jak przygotować dziecko do przedszkola?

 

 

 

 

 

              Jak przygotować dziecko do przedszkola?

 

 Stres związany z posłaniem dziecka do przedszkola dopada prawie każdego rodzica. Okazuje się jednak, że rozstanie z dzieckiem to tak naprawdę nic strasznego. Co więcej, zapisanie naszej pociechy do przedszkola może przynieść ogromne korzyści zarówno dziecku, jak i rodzicom. Trzeba tylko pamiętać, aby solidnie się do tego przedsięwzięcia przygotować. I to cała rodzina. Miłość do dziecka, w tym  babci, dziadka, nie usprawiedliwia wyręczania go we wszystkim.  

 Dziecko, które niedługo pójdzie do przedszkola, powinno być samodzielne, musi wykazać się niezbędnymi umiejętnościami, pewnością siebie
i wytrwałością. Powinno, ale czy jest? Odpowiedz sobie na pytania:

 

- czy angażujesz swoje dziecko do pomocy w drobnych sprawach domowych?

- czy samodzielnie sprząta po sobie zabawki?

- czy samodzielnie korzysta z toalety?

- czy samodzielnie ubiera części garderoby?

- czy samodzielnie je posiłki? ( tak, tak, zdarzają się rodzice karmiący swoje dzieci nawet do 4 r. życia, miksujący zupki….itp.)

 - czy angażujesz swoje dziecko do pomocy w drobnych sprawach domowych?

 

Jeżeli odpowiedź brzmi „nie” najwyższy czas wziąć się do roboty!

 

1.     Zachęcaj, a nawet zażądaj by po skończonej zabawie wszystkie zabawki      wróciły na swoje stałe miejsce. Pamiętaj, nie ugnij się! Najczęstszym błędem popełnianym przez rodziców jest  machnięcie ręką i  posprzątanie za dziecko. W ten sposób nie uczycie samodzielności, ale …manipulowania i braku odpowiedzialności za to co robi.

2.     Powiedz, że jest już tak duży, że może samodzielnie korzystać z toalety. Tu ewentualnie zaproponuj swoją pomoc. Początki na pewno nie będą łatwe.

3.     Pozwól, by czasami  twoje dziecko samo wybierało sobie ubranie. To    

     pierwszy krok by również samodzielnie je zaczęło wkładać. Gdy zaczyna

     złościć się po zapięciu trzech guzików, a zostały jeszcze dwa…  pochwal  

     dotychczasowy wysiłek i zaproponuj, że „podzielicie się guzikami”-          

     każde z was zapnie po jednym.

4.     Dbaj by samodzielnie wkładało buty- ty pomóż przy ich wiązaniu.

5.     Pozwól wreszcie, by samodzielnie jadło posiłki! Uwierz- to wcale nie jest rzadki widok, gdy dziecko w przedszkolu nie umie gryźć.

6.     Okazuj zainteresowanie aktywnością dziecka i doceniaj jego wysiłki,
a nie ich efekt końcowy ( powiedz: „ Pozamiatanie podłogi to było trudne zadanie”, nawet gdy okruchy nadal porozrzucane są po całej podłodze). Zawsze podkreślaj to, co dziecko zrobiło dobrze, chwal każdą spontanicznie podejmowana inicjatywę( „ Dziękuję, że poukładałeś wszystkie książki”).

 

Zapamiętaj, że docenianie dziecięcych starań sprawia, że maluch znajduje
w sobie chęć  do samodzielnego działania. Buduje też dobrą samoocenę
i wzmacnia swoje poczucie sprawczości.
W razie niepowodzenia zachęcaj do ponawiania prób. Nie krytykuj, lecz dodawaj otuchy, okazuj cierpliwość
|i wyrozumiałość.

 

  Małe dziecko jest mocno uzależnione emocjonalnie od najbliższych osób. Nie może obejść się bez ich  wsparcia i pomocy. Dlatego oderwanie od najbliższych budzi w nim lęk. Warto dostatecznie wcześniej przygotować dziecko do tak trudnych sytuacji i stopniowo przyzwyczajać je do przebywania pod opieką osób trzecich. Stopniowe oswajanie dzieci z rozłąką osłabia problemy z nią związane i pomaga w szybszej adaptacji dziecka w przedszkolu.

 

Oto propozycje rozwiązań:

 

- wykorzystaj  każdą okazję, aby przyzwyczajać dziecko do pozostania pod opieką osoby trzeciej ,np. spacer z babcią ,sąsiadką , zostaw dziecko pod ich  opieką

- daj dziecku większą samodzielność na placu zabaw, niech ma możliwość zabawy z innymi dziećmi i kontrolowanego oddalenia się od rodziców

- uczestniczcie w dniach otwartych przedszkola, poznajcie nauczycieli, dzieci, salę zabaw, ogród – cały czas podkreślaj jak miło będzie spędzać tu czas.

 

Nie ochraniaj dziecka nadmiernie przed doświadczaniem niepowodzenia. Troska o jego bezpieczeństwo i dobre samopoczucie jest w pełni zrozumiała, ale w granicach zdrowego rozsądku. Kochasz swoje dziecko mądrze – stawiaj mu wymagania, oczywiście dostosowane do jego wieku i możliwości. I pamiętaj, że trening czyni mistrza – daj dziecku czas i okazję, by szlifowało nowe umiejętności, dzięki temu w przyszłości będzie zaradne, pełne wiary we własne siły, odpowiedzialne, odważne w pokonywaniu trudności i podejmowaniu decyzji. Po prostu... daj swojemu dziecku szansę!

 

 

                                                                                                    Lidia Wróbel

 

 

Źródło: materiały prasowe

 

 

 

 

 

 

 

 

Zabawy i ćwiczenia rozwijające poszczególne funkcje poznawcze do pracy z dzieckiem w domu – propozycje

 

Zabawy kształtujące  określenia dotyczące położenia przedmiotów w przestrzeni – określanie miejsca, kierunku)

·         Określanie miejsca położenia przedmiotu w przestrzeni z wykorzystaniem określeń: na, pod, za, miedzy, nad, wyżej , niżej- zabawa „ciepło- zimno” czyli gdzie jest ukryty przedmiot

·         Wyodrębnianie i nazywanie przedmiotów będących na półce z zabawkami, np. co stoi na przodzie, co stoi z tyłu, jakie zabawki stoją z prawej strony kota, z lewej strony kota itp.

·         Wyodrębnianie przedmiotów według cech jakościowych- np. jaki klocek leży obok samochodu , nazwij przedmiot leżący obok czerwonego samochodu itp.

·         Grupowanie przedmiotów małych i dużych

·         Porównywanie 2 przedmiotów względem siebie – określanie za pomocą wyrażeń:  duży – mały, długi – krótki- na zasadzie przeciwności

·         Układanie klocków  według określonych zasad np. z przodu duże , z tyłu małe

·         Nakładanie , układanie przedmiotów według określonej zasady

·         Zabawy po wytyczonych drogach, ścieżkach, labiryntach utworzonych np. z szarf

·         Zabawy kierunkowe np. zabawa w chowanego z poleceniami: idź do przodu, prosto, w lewo…

·         Zabawy z wykorzystaniem miasteczka drogowego : przechodzę na druga stronę, patrzę w lewo, w prawo, w lewo

 

Zabawy rozwijające pamięć ruchową i koordynację wzrokowo- ruchową

·         Zagadki ruchowe np. rysowanie w powietrzu dłonią palcami: figury, domy,   liście , drzewa  itp.

·         Imitowanie ruchem czynności : zabawa polegająca na zgadywaniu rodzaju działania na podstawie ruchowej ilustracji

·         Rysowanie w powietrzu przy użyciu obu rąk jednocześnie np.: rysowanie torów kolejowych, ślimaków, dwa okienka, dwie dziewczynki, rysowanie kół

·         Rysowanie na tacy z piaskiem  kół, owali, wiązek, figur geometrycznych , wzorów litero- podobnych i dowolnych kształtów , atak ze fal , ósemek, dowolnych ciągów, obszernych, swobodnych ruchów

·         Ciekawym uzupełnienie proponowanych ćwiczeń są  „Ćwiczenia Integrujące półkule mózgowe”  DeenisonaJ

 

Przykłady ćwiczeń motoryki małej

·         Nawlekanie koralików, przewlekanie tasiemek przez otwory

·         Przypinanie spinaczy do bielizny, do kartek

·         Wciskanie w tablice korkową  pinezek dla dzieci

·         Ugniatanie papierowych kul i rzucanie nimi do celu

·         Zwijanie palcami chusteczek , apaszek

·         Ściskanie piłeczek

·         Zabawy z wlewaniem, przelewaniem , strząsaniem wody z palców

·         Układanie z patyczków, z  elementów geometrycznych, wełny sznurków, tasiemek,

·         Lepienie z ciasta, plasteliny , masy solnej: wałkowanie

·         Malowanie na różnych formach papieru

·         Malowanie palcem , pęczkiem waty

·         Malowanie linii: pionowych, poziomych, ukośnych, falistych, dorysowywanie brakujących części

·         Rysowanie kredą na tablicy

·         Cięcie papieru po linii prostej, falistej, wycinanie figur geometrycznych

·         Cięcie pasków papieru

·         Wycinanie i naklejanie wyciętych elementów

·         Wydzieranki  dowolnych kształtów, darcie pasków papieru

·         Wydzieranie łatwych kształtów: piłki , balony, kwiatki domki, namioty…

·         Wydzieranki z kolorowych czasopism na dowolny temat

 

Ćwiczenia rozwijające mowę , myślenie i wzbogacające słownik

·         Ćwiczenia głosowe np. : mruczenie, śpiewanie samogłosek, zabawy dźwiękonaśladowcze- naśladowanie dźwięków wydawanych przez różne zwierzęta, pojazdy, urządzenia

·         Doskonalenie rozumienia werbalnego : zabawa w  czarodziejski worek : dziecko losuje jeden przedmiot i określa – co to jest?, jak się nazywa?, do czego służy?

·         Zabawa w zgadywanki: opisywanie wyglądu i przeznaczenia przedmiotu np.; co to jest  za przedmiot- jest to długi patyk, na końcu ma stojące włoski, codziennie rano  i wieczorem spotyka się z dzieckiem w łazience z małymi ząbkami – szczoteczka do  zębów

·         Rozszerzanie zasobu słownictwa dotyczących treści zaobserwowanych na ilustracji , otoczeniu- grupowanie obrazków, przedmiotów wg pojęć np.: zwierzęta, rośliny, ubrania, pojazdy, przedmioty do kuchni …

·         Rozwijanie wypowiedzi przez stosowanie przymiotników np. jaki jest samochód? – duży, czerwony, ciężarowy

·         Wyodrębnianie elementów akcji – np. co robi mama,? z kim jest w kuchni ?,

·         Dobieranie elementów ilustracji do słyszanej bajki

·         Zabawy telefoniczne , w teatrzyki z kukiełkami, pacynkami

·         Układanie prostych ciągów logiczno – rytmicznych wynikających z naturalnych przemienności: dzień- noc, pory roku, dni tygodnia,

·         Wdrażanie do dostrzegania kolejności wytupujących po sobie zdarzeń

·         Słuchanie zdań prawdziwych i fałszywych , dostrzeganie nonsensów  np. była noc i świeciło słońce

Ćwiczenia rozwijające percepcję słuchową

·         Wysłuchiwanie dźwięków naturalnych dochodzących z najbliższego otoczenia

·         Przyporządkowywanie słyszanego dźwięku do obrazka  np. odgłos samochodu – obrazek samochodu

·         Rozpoznawanie wytwarzanych dźwięków  - uderzanie łyżeczka w szklankę, uderzanie pałeczką w szybę , w drewno , meble, uderzanie piłki, 2 drewnianych klocków , gniecenie , darcie, papieru, lanie wody…

·         Rozpoznawanie osób po głosie,

·         Szukanie ukrytych przedmiotów – rozpoznawanie ich po  słyszanym dźwięku np. budzika

·         Rozpoznawanie  i  grupowanie dźwięków  wg różnych cech: np. dźwięki ciche, głośne, dźwięki  zwierząt, pojazdów, wydawane przez sprzęt gospodarstwa domowego, dźwięki wysokie i niskie, dźwięki miłe i niemiłe dla naszego ucha

·         Rysowanie kresek zgodnie z długością dźwięku

·         Dokonywanie analizy słuchowej zdania – liczenie wyrazów w zdaniu , układanie tylu np. klocków ile dziecko słyszy wyrazów w zdaniu

·         Dzielenie wyrazów  na sylaby  w połączeniu z ruchem np. z klaskaniem

 

·         Rozwijanie słuchu fonematycznego – wskazywanie obrazków, przedmiotów , których nazwy zaczynają się określoną głoską, grupowanie obrazków  wg pierwszej głoski  np. wybierz  obrazki, których nazwy rozpoczynają  się głoską  ” r”

·         Wybrzmiewanie pierwszej głoski w wyrazie, ostatniej głoski w wyrazie , kolejnych głosek w wyrazie  np.  s-o-w-a

 

Ćwiczenia rozwijające percepcję wzrokową

·         Układanie klocków w jednej linii – tworzenie prostych układów rytmicznych

·         Dobieranie takich samych przedmiotów , obrazków

·         Porządkowanie zabawek wg jednej wybranej cechy np. rodzaju: tu lalki , tu misie

·         Wkładanie klocków do pudełka przez odpowiednio pasujące otwory

·         Dopasowywanie obrazków do przedmiotów i odwrotnie

·         Składanie obrazków złożonych z kilku części wg możliwości dziecka

·         Zgadywanie czego brakuje – spośród kilku przedmiotów chowamy jeden

·         Rozkładanie i składanie zabawek konstrukcyjnych

·         Łączenie kropek linią

·         Wyszukiwanie par obrazków , które do siebie pasuję i tworzą całość

·         Wyszukiwanie elementów składowych przedstawionego wzoru, a następnie nakładanie na wzór, bądź układanie obok lub wg wzoru

·         Składanie figur z części

·         Wyszukiwanie i dopasowywanie konturów, cieni pojedynczych obrazków, łączenie w pary : obraz i jego cień

·         Układanie obrazków z klocków przestrzennych

·         Układanie ciągów rytmicznych , prostych szlaczków stworzonych z przedmiotów np. kot, mysz, pies, kot, mysz, pies itd.

·         Układanie historyjek obrazkowych złożonych z kilku części

·         Wyodrębnianie różnic pomiędzy obrazkami pozornie identycznymi

 

 

 

Sala Doświadczania Świata

         28 listopada 2012 był dla dzieci z Miejskiego Przedszkola Nr 8 Montessori w Jarosławiu dniem szczególnie ważnym i wyjątkowym bowiem w tym dniu miało miejsce uroczyste otwarcie niezwykłego miejsca oddziaływania terapeutycznego - Sali Doświadczania Świata. Pełne specjalistyczne wyposażenie w postaci domu lustrzanego, toru świetlno – dźwiękowego, kolumny wodnej ,wyspy światłowodowej, ścieżki fakturowej, tapety UV oraz zestawu do aromaterapii przekazała w darze Fundacja Rosa. Oprócz głównych zainteresowanych, czyli dzieci  uczęszczających do przedszkola w uroczystości wzięli udział zaproszeni goście. Byli wśród nich między innymi prezes Fundacji Rosa  - Bohdan Pecuszok,  Podkarpacki Kurator Oświaty - Jacek Wojtas -   przedstawiciel władz samorządowych -  Naczelnik Wydziału Edukacji i Kultury Fizycznej   Magdalena Lehnart  oraz przedstawiciele działającej w przedszkolu  Rady Rodziców.

Oswajamy świat

Terapia w Sali Doświadczania Świata nazywana jest Snoezelen (nazwa to składowa dwóch wyrazów pochodzących z języka niderlandzkiego: "snuffelen”, co znaczy węszyć, oraz "doezelen", czyli drzemać). Głównym celem terapii jest doświadczanie świata zmysłami: wzroku, dotyku, słuchu i węchu oraz odprężenie, relaks i wyciszenie. To wyjątkowe miejsce pozwala dzieciom najmłodszym w aktywny sposób zacząć postrzegać świat i rozbudzać uśpione jeszcze zmysły. Urządzenia zgromadzone w Sali doświadczania świata stwarzają doskonałe  warunki do polisensorycznego poznawania, rozwoju i komunikacji. Zajęcia w tym bajkowym miejscu dają zadowolenie i poczucie bezpieczeństwa, pomagają pokonać lęki.. Zgromadzone w Sali Doświadczeń urządzenia, w zależności od potrzeb, dostarczają dzieciom różnego rodzaju bodźców, a terapia prowadzona przez terapeutę pomaga odbierać, uporządkować i przeżywać świat. W Sali jest cicho, przytulnie, bezpiecznie. Niezwykła atmosfera jaka tam panuje sprawia, że nawet najmniej chętne do współpracy dzieci otwierają się na nowe bodźce płynące z wyposażenia Sali. Dzieci  bardzo lubią spędzać czas w tej Sali.

         Dodajmy, że specjalistyczna sala wyposażona w różnego rodzaju urządzenia stymulujące rozwój zmysłów,  znakomicie koreluje z metodą Marii Montessori, którą Przedszkole pracuje już od 1994r. Podmiotem tej metody jest dziecko i nieograniczone możliwości jego inteligencji. W naszym przedszkolu dzieci poznają świat i zdobywają wiedzę przy wykorzystaniu metod opartych na obserwacji, doświadczeniu, działalności praktycznej, odkrywają jego tajemnice przy pomocy zmysłów. Nie tylko zdobywają wiedzę, ale dowiadują się również, jak się uczyć.

Jesteśmy ogromnie wdzięczne Fundacji Rosa, że odpowiedziała na nasz wniosek i sfinansowała wyposażenie Sali, tym bardziej iż jest to jedyna sala z której mogą korzystać nie tyko dzieci uczęszczające do naszego przedszkola.

Nie znasz tej Sali, jeszcze tu nie byłeś ?

Powiedz swojej mamie. Tu oswajamy świat.

Jak być dobrymi Rodzicami. 10 rad wprowadzania w życie od zaraz.

Jak być dobrymi Rodzicami. 10 rad wprowadzania w życie od  zaraz.

 

 

Wychowywać dziecko trzeba od najmłodszych lat.  
                                                                          
Już pod koniec pierwszego roku życia warto ustalić zasady  i  konsekwentnie ich przestrzegać. W dzisiejszym zabieganym świecie wielu z nas wydaje się, że na kupieniu kolejnej zabawki kończy się proces wychowywania .Nie rozmawiamy ze swoimi dziećmi                    i nie słuchamy ich .Być dobrym Rodzicem nie znaczy pozwalać na wszystko, obsypywać prezentami, ulegać kaprysom – być dobrym Rodzicem to być z dzieckiem, towarzyszyć                                   w zabawie, uczyć zasad i pokazywać świat.

 

Daj dziecku poczucie bezpieczeństwa.

Okazuj miłość i czułość. Noś, przytulaj, głaszcz, całuj. W ramionach mamy i taty niemowlę                                    i małe dziecko czuje się bezpiecznie.                                                                                                                                Zadbaj, by t woje dziecko wiedziało, że je kochasz nawet, gdy jest niegrzeczne. Nigdy nie mów, że przestaniesz je kochasz ,że je zostawisz  czy oddasz, bo narozrabiało. Poczucie bezpieczeństwa dają również jasno określone przez Rodziców zasady i reguły oraz ich konsekwentne przestrzeganie.

 

Okazuj szacunek.

Nie upokarzaj, nie obgaduj, nie obrażaj, nie porównuj dziecka  w szczególności w obecności innych. Jeśli zachowałeś się wobec dziecka niewłaściwie – nie bój się przeprosić.

 

Poświęcaj dziecku dużo czasu.

 

Wspólne zabawy, czytanie książeczek, opowiadanie bajek, spacery, podróżowanie czy wykonywanie obowiązków domowych są nie do zastąpienia. Kiedy spędzasz czas 
z dzieckiem bądź z nim na 100%.Dzieci,które są ignorowane lub którym Rodzice okazują obojętność mogą stać się agresywne.

 

 

Naucz swoje dziecko, że szczęście nie jest kwestią tego ile masz, a jak wiele możesz zrobić
 z tym, co posiadasz. Poświęcaj swojemu dziecku czas a nie pieniądze.

 

 

 

Naucz się słuchać.

 

Już noworodek próbuje się z Rodzicami komunikować. Niegrzeczne zachowanie dziecka
 (w naszym dorosłym pojęciu) często jest spowodowane chęcią zwrócenia uwagi na siebie.

 

 

Wyznacz reguły i bądź konsekwentna.

Jeśli chcesz by Twoje dziecko wiedziało, że nie wolno dotykać kuchenki, dotykać sprzętu grającego, ciągnąć za włosy itp. – musisz mu o tym powiedzieć. Spokojnie i stanowczo mów: ,,nie wolno dotykać ,bo możesz się oparzyć”, ,,nie wolno dotykać ,bo to są moje rzeczy” i rób to za każdym razem. Pamiętać należy ,aby nie mnożyć zakazów bez potrzeby, by łatwo je ogarnąć. Zakazy i nakazy uczą dziecko jak żyć, co jest słuszne a co nie. Dziecko nie rodzi się z tą wiedzą. Bycie konsekwentnym jest niezwykle ważne, ponieważ  dziecko będzie sprawdzało swoim zachowaniem, czy nadal nie wolno tego ,co zostało zabronione.

 

Nie bój się stanowczości.

Twoje dziecko powinno wiedzieć, że „nie” oznacza „nie”. Rodzic nie powinien ulegać wszystkim zachciankom swojego dziecka. To odbiera poczucie bezpieczeństwa. Nie ulegaj, gdy maluch próbuje wymusić coś na Tobie krzykiem. Staraj się w takich sytuacjach zachować spokój, spokojnie i stanowczo powiedz, że nie podoba Ci się jego zachowanie i spróbuj odwrócić uwagę dziecka ,zajmij je czymś innym. Możesz zacząć snuć jakąś opowieść, np. ,,Czy Ty wiesz ,dlaczego słońce chodzi spać?”. Tak rozpoczęta opowieść skutecznie odciągnie uwagę od złego zachowania.

 

Naucz się mówić do swojego dziecka.

Mów do dziecka łagodnie i spokojnie. Nie obrażaj, nie porównuj, odnoś się do swojego dziecka z szacunkiem. Używaj jasnych komunikatów, nie wygłaszaj małemu dziecku kazań. Pamiętaj, że słowa mogą tak samo zranić jak klaps. Chwal za wysiłki i za osiągnięcia. Stale powtarzaj, wiem że potrafisz, że ci się uda. To pomoże maluchowi uwierzyć w siebie. Koncentruj się na tym, co robić, a nie czego nie robić.

 

Pozwól dziecku na okazywanie uczuć.

Dziećmi targają różne uczucia, często sprzeczne ze sobą. Dlatego pozwól dziecku płakać, krzyczeć, bać się czy denerwować. Łzy i wściekłość pozwalają rozładować napięcie. Dziecko ma prawo do okazywania złości, że czegoś  mu zabroniłaś, co nie oznacza, że Ty musisz ulec.

 

Pozwalaj dziecku bronić jego własności .

Nie zmuszaj dziecka do uległości w każdej sytuacji, po to by innym nie sprawić przykrości. Dziecko też ma prawo do wyrażania własnego zdania.

 

Pozwól na samodzielność i własną aktywność dziecka.

Pozwól jak najwcześniej podejmować własne decyzje, jak założyć sweter, co zje na śniadanie itp. Zachęcaj dziecko do samodzielnego rozwiązywania problemów. Nie chroń  przed wszelkim ryzykiem – pokazuj i ucz dziecko, że jego zachowania i decyzje mają swoje konsekwencje.

 

Ucz porządku i dobrych manier.

Już dwu latek powinien mieć drobne obowiązki domowe – to pomaga by dzieci miały określoną rolę w rodzinie a nie tylko w niej były. Dobre maniery są oznaką szacunku dla innych, Jeśli szanujemy innych ,szanujemy też samego siebie.

 

 

 

Opracowała na podstawie warsztatów                                                   
„Szkoła dla rodziców i wychowawców”

 

            Elżbieta  Paryniak

 

                                                                                                                           

                                                                                        

Dni otwarte w przedszkolu

                      Dni otwarte w przedszkolu

 

 

Idziemy do przedszkola- wskazówki i porady dla rodziców

 

Pierwsze dni w przedszkolu to trudny moment zarówno dla rodziców, dziecka i nauczycieli.

Każda zmiana wywołuje niepokój i może być źródłem frustracji, a nawet stresu. Ale musimy pamiętać, że w życiu naszego dziecka będzie mnóstwo zmian, a my dorośli musimy je na te zmiany przygotować. Oto sprawdzone rady i wskazówki, które pomogą przetrwać pierwsze dni w przedszkolu.

 

Główna zasada:

 

NIE ULEGAJCIE DZIECKU,  NIE ZABIERAJCIE DO DOMU NAWET JEŚLI PŁACZE I BŁAGA WAS  BYŚCIE TO ZROBILI.

 

Nie cofajcie raz podjętej decyzji. Takie sytuacje będą się powtarzały, a dziecko jest mądre i wykorzysta waszą słabość. Oczywiście, ze szkodą dla was, ale i dla siebie.

 

 

1.  Raz podjęta decyzja powinna być konsekwentnie realizowana. Rodzice muszą być przekonani, że pójście dziecka do przedszkola jest decyzja najlepszą zarówno dla nich, jak i dla niego.

 

2.  Nastaw dziecko pozytywnie. Opowiadając dziecku o przedszkolu mów tylko pozytywnie. Zwróć uwagę jak inni członkowie rodziny ( babcia, dziadek) mówią o przedszkolu do dziecka. Nigdy nie używaj przy dziecku sformułowań typu: jak pójdziesz do przedszkola to będziesz musiał wszystko zjeść…w przedszkolu nie wolno…pani będzie krzyczeć…

3.  Naucz dziecko samodzielności. Pierwszy dzień pobytu dziecka w przedszkolu, to duży stres, który narasta w przypadku, gdy dziecko jest mało samodzielne.

 

4.  Nie wprowadzaj atmosfery pośpiechu, tylko czule, ale stanowczo pożegnaj się z dzieckiem. Nie jest wskazane przyprowadzanie dziecka do przedszkola w ostatniej chwili, gdyż pośpiech podczas rozbierania i zniecierpliwienie temu towarzyszące wprowadzają dziecko w stan niepokoju i pobudzenia.

 

 

5.  Poświęć  dziecku więcej czasu niż zwykle. Zapytaj co robiło w przedszkolu, jak ma na imię nowy kolega. Zachwyć się tym co mówi, pochwal za określone zachowania.

 

6.  Przyzwyczajaj dziecko do przedszkola stopniowo. Małe dzieci szybko się męczą z powodu nadmiaru wrażeń i hałasu. Dlatego należy je przyzwyczajać do przedszkola poprzez stopniowe wydłużanie czasu pobytu.

                                                                                                 Lidia Wróbel

Wypadki na drogach- porozmawiajmy

„Wypadki na drogach - porozmawiajmy”
 W trosce o bezpieczeństwo dzieci na drodze rokrocznie już we wrześniu w Miejskim Przedszkolu nr 8 Montessori podejmujemy działania pozwalające na zdobycie doświadczeń umożliwiających poznanie ruchu drogowego i zasad korzystania z drogi w najbliższym oto-czeniu przedszkola. Pierwszym przedsięwzięciem jest lekcja w terenie - wspólny spacer ulicami miasta. Podczas spaceru ukierunkowujemy obserwację dzieci na: - nazywanie przejeżdżających pojazdów - nazywanie miejsca ruchu pojazdów i przechodzących osób. - nazywanie obserwowanych znaków i wyjaśnianie ich znaczenie Następnie wspólnie wykonujemy makietę naszego osiedla z właściwym umieszczeniem zna-ków drogowych i sygnalizacji świetlnej, budynków, ulic z chodnikami, samochodów. W tym roku szkolnym zaprosiliśmy do Przedszkola pracowników Policji i Straży Miejskiej. Dzieci w swobodnej rozmowie mogły wykazać się znajomością zasad ruchu dro-gowego. Ponadto otrzymały znaczki odblaskowe w ramach kampanii "Odblaski życia". W sposób bardzo interesujący zostały zapoznane z celem kampanii, jakim jest dążenie do zmniejszenia liczby potrąceń pieszych przez kierujących pojazdami, a także podniesienie świadomości osób pieszych na temat zagrożeń, z jakimi mogą spotkać się na drodze. Przyswojone w ten sposób wiadomości pozwoliły na zainicjowanie rozmowy na temat „Przyczyn wypadków na drogach” Punktem wyjścia stało się nagranie magnetofonowe od-twarzające przeraźliwy pisk opon - naprawdę podziałało na wyobraźnię dzieci. Dzieci świetnie poradziły sobie z tym tematem. Poddane prawdziwej burzy mózgów na pod-stawie własnych obserwacji oraz wcześniejszych rozmów z nauczycielami i rodzicami jako najczęstszą przyczynę wypadków podawały: - nie przestrzeganie zasad ruchu drogowego przez kierowców i pieszych - nadmierną prędkość pojazdów - brak pasów bezpieczeństwa, - brak fotelików dla dzieci - brak znaczków odblaskowych - szybką jazdę motorów Dzieci, dla których nie ma rzeczy niemożliwych do zrobienia, wiedziały również co należy zrobić aby nasze drogi były bezpieczne i tutaj wykazały się naprawdę dużą znajomo-ścią zasad bezpieczeństwa: - stawiać znaki ostrzegawcze - ograniczać prędkość samochodów - naprawiać drogi - kupować lepsze samochody itp. Zakończeniem akcji „Wypadki na drogach - porozmawiajmy” było ustalenie wska-zówek dla bezpiecznego kierowcy i pieszego w formie prac plastycznych. Jesteśmy pewne, że ciągłe doskonalenie edukacji komunikacyjnej – już od przedszkola – przyniesie w przyszłości wymierne korzyści. Najpierw świadomy uczeń, później rozważny użytkownik ruchu drogowego.

                                                                                               Opracowały: Halina Olejarz Marta Strzelecka

Moje dziecko jest leworęczne

                                                 Moje dziecko jest leworęczne

 

 

 

                                                         Poradnik dla rodziców

 

 

  Dzieci leworęczne mają trudne zadanie przystosowania się do życia w „praworęcznej cywilizacji”, tzn. we współczesnym świecie, w którym wszystkie przedmioty są przeznaczone do użytku dla osób praworęcznych.

  Osoby piszące ręką lewą napotykają na różne bariery, które muszą pokonać. Opanowanie umiejętności pisania przez dzieci leworęczne jest dość trudne, gdyż naturalnym kierunkiem pisania lewą ręką jest pisanie od prawej strony do lewej. Tę tendencję można obserwować u wielu przedszkolaków, gdy podejmują pierwsze próby rysowania szlaczków czy pisania liter.

   W jakim zakresie potrzebna jest pomoc dziecku leworęcznemu? Nie wystarczy pozwolić pisać dziecku lewą ręką. Niezbędne jest udzielenie mu wszechstronnej pomocy dzięki czemu:

- dziecko zaakceptuje swoją leworęczność

- lewa ręka usprawni się ruchowo

- utrwali się dominacja lewej ręki

- wykształci się prawidłowa orientacja lewej i prawej strony ciała

- ustali się prawidłowa pozycja podczas ćwiczeń graficznych

- wykształci się sposób prawidłowego trzymania ołówka

- utrwalą się nawyki ruchowe związane z rysowaniem takie jak: kreślenie linii pionowych, poziomych, okręgów.

 

                Główne założenia pracy z dzieckiem leworęcznym

 

  W pracy z dzieckiem należy uwzględnić wskazania dotyczące : prawidłowej pozycji ciała, sposobu trzymania ołówka, wykonywania ćwiczeń relaksujących oraz usprawniających motorykę rąk, zabaw i ćwiczeń rozwijających świadomość ciała, orientację przestrzenną. Wskazane jest obserwowanie dziecka i ustalenie czy powinno rysować i pisać lewą ręką. W wątpliwych przypadkach należy przeprowadzić konsultację w poradni psychologiczno- pedagogicznej.

 

I.                   PRAWIDŁOWA POZYCJA DZIECKA PRZY PISANIU I RYSOWANIU

- dziecko siedzi przy stole, mając obie stopy oparte o podłogę, plecy wyprostowane

- dziecko ma sąsiada zawsze po prawej stronie ; lewa ręka podczas rysowania musi mieć swobodę ruchu

- kartka papieru, lub zeszyt znajdują się nieco na lewo od osi ciała dziecka

- kartka papieru lub zeszyt są ułożone ukośnie, lewy górny róg kartki jest skierowany ku górze; odwrotnie niż w przypadku osoby praworęcznej

- dziecko dowolnie reguluje kąt nachylenia zeszytu

 

II.                SPOSÓB TRZYMANIA OŁÓWKA PODCZAS PISANIA

- dziecko powinno trzymać ołówek w trzech palcach; między kciukiem i palcem środowym, naciskając ołówek od góry palcem wskazującym

- drugi koniec ołówka powinien być skierowany ku lewemu ramieniu

- podczas pisania palce powinny się znajdować poniżej liniatury zeszytu

 UWAGA: w pierwszym okresie nauki ( klasa 0 i pierwsza klasa), dziecko powinno pisać wyłącznie ołówkiem

III.             ĆWICZENIA USPRAWNIAJĄCE TECHNIKĘ RYSOWANIA I PISANIA

 

1.     Ćwiczenia ułatwiające opanowanie prawidłowego chwytu i sposobu trzymania ołówka

- lepienie kulek z plasteliny, zagniatanie papieru

- wydzieranie drobnych papierków

- kruszenie, rozsypywanie soli, kaszy, piasku

- rysowanie w płaszczyźnie poziomej, gdy dziecko stoi a jego ręka swobodnie zwisa ku dołowi

- rysowanie w płaszczyźnie pionowej; na tablicy, gdy dziecko stoi i unosi rękę na wysokość dolnej części twarzy

2. Kontrolowanie siły nacisku

- kreślenie liter, cyfr wzorów na tackach z piaskiem

- malowanie farbą na dużych kartonach za pomocą palca, pędzla do golenia

- obrysowywanie konturów rysunków w pozycji stojącej; na papierze leżącym na stole

- wykonywanie ćwiczeń graficznych przy użyciu kredy, kredek, węgla, ołówka, długopisu…

3. Ćwiczenia relaksacyjne

- zaciskanie i rozwieranie pięści na przemian

- zabawy naśladujące ruchy np. pryskania wodą, strzepywania nitki z rękawa

4. Wywarzanie nawyków ruchowych związanych z kierunkiem  pisania

- kreślenie linii z zachowaniem kierunku ruchu: linie pionowe- od góry do dołu, linie poziome- od lewej strony do prawej

- rysowanie kół w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara

- zachowanie kierunku ruchu podczas pisania, rysowania szlaczków

5. Ćwiczenia precyzji ruchów

-  ćwiczenia ruchowe usprawniające ruchy rąk; dłoni, nadgarstka, palców

- kreślenie w powietrzu i na tackach linii poziomych, pionowych, kół, elipsy

- obrysowywanie figur bez odrywania ręki od podłoża

6. Ćwiczenia współpracy oka i ręki

- rysownie po śladzie

- kalkowanie rysunków

- zamalowywanie rysunków konturowych

- zakreskowywanie pól liniami poziomymi i pionowymi

- wycinanie rysunków, wklejanie na arkusz papieru

 

ROLA RODZICÓW

 

- codzienne czytanie dziecku książeczek

- wspólne zabawy, rozmowy

- wzmacnianie wiary we własne siły dziecka

- stworzenie atmosfery akceptacji, zabawy.

 

                                                                                                                           Grupa Zielona

 

Literatura;

M. Bogdanowicz, M. Różyńska „ Lewa ręka rysuje i pisze” Ćwiczenia przygotowujące do pisania dla dzieci leworęcznych

 

Konsekwencja w wychowaniu dziecka

„Konsekwencja w wychowaniu dzieci”

Jednym z  celów wychowania w pedagogice Montessori  jest  wspieranie spontanicznej i wszechstronnej aktywności dziecka, która zdaniem Montessori jest  naturalną potrzebą, a zarazem oznaką i warunkiem rozwoju.
Według Marii Montessori istotą wychowania jest doprowadzenie dziecka do samodzielności i  niezależności od dorosłych, odpowiedzialności za siebie i świat. Osoby dorosłe mają za zadanie tak organizować otoczenie, by wesprzeć indywidualny rozwój dziecka. Wszelkie działania dziecka określane są regułami i zasadami, których dziecko uczy się stopniowo, a które pomagają -  przy zachowaniu wolności osobistej – zrozumieć i respektować reguły współżycia społecznego. Bardzo ważna staje się tutaj  konsekwencja wychowawcza  nauczycieli czyli postępowanie oparte na ściśle określonych zasadach. Konsekwencja daje dzieciom poczucie bezpieczeństwa, rozwija zaufanie, a także uczy je dotrzymywania raz danego słowa.
Przedszkole i rodzina to dwa podstawowe środowiska wychowawcze, dlatego ważne jest ujednolicenie wymagań stawianych dzieciom przez nauczycieli i rodziców, zwłaszcza w dziedzinie wychowania moralnego, społecznego, estetycznego a więc w sferze oddziaływań kształtujących u dzieci określone wartości, oceny, zasady, normy. Skutki niejednolitych oddziaływań wychowawczych prowadzą w konsekwencji do powstawania zaburzeń w zachowaniu dzieci.
Rodzice powinni być również świadomi tego, jak ważne jest, by oboje byli zgodni co do zasad i konsekwencji zachowania oraz by wspólnie je stosowali. Stworzenie jednolitego frontu i konsekwencja to dwie bardzo ważne rzeczy, ponieważ jeśli dziecko jest przekonane, że zasady rodziców są niewzruszone i niezmiennie wprowadzane w życie, to zwykle nie sprawdza granic wytrzymałości rodziców.
Zdaniem Thomasa Gordona istotnym elementem konsekwencji jest fakt iż mogą oni wychować dzieci bez posługiwania się bronią strachu i w procesie wychowania mogą trwale zrezygnować ze stosowania kary. Zamiast karania rodzice powinni określać swoje oczekiwania, zachęcać dziecko do szukania odpowiedzi na pytania. Nie śpieszyć się z dawaniem gotowych odpowiedzi. Nie odbierać nadziei. Okazywać dziecku swą miłość i troskę poprzez:
• zaakceptowanie dziecka takim, jakie jest
• okazywanie mu szacunku
• poświęcanie mu swojego czasu i uwagi
• dawanie dziecku możliwość wyboru
• słuchanie uważnie, co przeżywa
• cieszenie się z jego sukcesów
• akceptowanie jego uczuć
• zachęcanie do współpracy
• udzielanie informacji
A jak unikać błędów wychowawczych radzi Nicola De Martini autor książki „Wychowanie jest piękne”. Wielu rodziców jest zniechęconych, ponieważ wydaje im się, że popełnili wobec swych dzieci liczne błędy wychowawcze, albo je faktycznie popełnili lub obawiają się je popełnić w przyszłości. Zdaniem autora jeśli rodzice są zniechęceni to:
• są mniej zgodni pomiędzy sobą
• sobie przepisują winę
• obwiniają siebie nawzajem
• nie zabiegają dłużej o wychowanie swoich dzieci, dają im nadmierną swobodę, wolność której dzieci nie potrafią jeszcze właściwie wykorzystać
• albo też, przeciwnie stają się surowi, agresywni nawet porywczy w stosunku do nich.
 Jak wychować odpowiedzialne i szczęśliwe dziecko? - odpowiedzi na to, a także na szereg innych pytań, możemy znaleźć  w książce„Jak wychowywać dziecko i nie oszaleć” dr Kevina Lemana światowej sławy psychologa i specjalisty w dziedzinie komunikacji społecznej. Autor proponuje koncepcję wychowawczą, nazwaną przez niego dyscypliną praktyczną.
W dowcipny i przejrzysty sposób ukazuje między innymi:
• jak radzić sobie z niejadkami;
• jak reagować na wybuchy złości u dzieci;
• jak minimalizować rywalizację między rodzeństwem;
• jak nauczyć dzieci odpowiedzialności;
• jak nakłonić je, by robiły to, co im każesz;
• kiedy «chwycić małe sępy za dziób»;
• dlaczego dzieci bywają niegrzeczne i co z tym robić;
• jak ustalić odpowiednie kieszonkowe;
• jak być stanowczym, a jednocześnie dać dzieciom do zrozumienia, że nam na nich zależy.
 Z kolei Robert Firestone - psycholog w książce „Nietoksyczne rodzicielstwo. Jak mądrze wychowywać dzieci” pisze o konieczności odczuwania do własnego potomstwa prawdziwego szacunku, będącego najlepsza bazą dla przyszłego emocjonalnego rozwoju.
Zainteresowanych  rodziców zachęcam do zapoznania się z w/w literaturą.

 

Opracowała:  M. Tomaszewska

 


Literatura:
1. Małgorzata Miksza: „Zrozumieć Montessori” Kraków 1998
2. Robert Firestone - „Nietoksyczne rodzicielstwo. Jak mądrze wychowywać dzieci” Warszawa 2000
3. Thomas Gordon „ Wychowanie bez porażek” Warszawa 1995
4. K. Leman „Jak wychowywać dziecko i nie oszaleć” Kraków 2004
5. Nicola DE Martini „ Wychowanie jest piękne” Warszawa 1996

Wpływa bajek na rozwój emocjonalny i społeczny dzieci

Wpływ bajek na rozwój emocjonalny i społeczny dzieci.

Nasze przedszkole podejmując współpracę z Poradnią Psychologiczno- Pedagogiczną w Jarosławiu za podstawowe zadanie postawiło sobie, oprócz niesienia bezpośredniej i pośredniej pomocy dzieciom wymagającym wsparcia, pedagogizacje rodziców. W ramach realizacji tego zadania rozpoczęliśmy cykl spotkań pracowników poradni z rodzicami naszych przedszkolaków.
W dniu 25 listopada 2009 r. odbyło się takie właśnie spotkanie, prowadzone przez specjalistę od terapii zaburzeń lękowych u dzieci, a jego tematem było omówienie pozytywnego i negatywnego wpływu oglądania telewizji, ze szczególnym uwzględnieniem tak zwanych bajek agresywnych (głownie produkcji chińskiej i japońskiej), których niestety mamy bardzo dużo w naszej telewizji.
 EFEKT HABITUACJI
Stosowany jest w bajkach terapeutycznych i polega na eliminowaniu lub redukowaniu lęku poprzez częsty kontakt z bodźcem (wywołującym lęk) o średniej sile – w efekcie reakcja na niego zanika.
W bajkach agresywnych działa to tak samo, tyle, że z negatywnym skutkiem – wielokrotne oglądanie w bajkach/telewizji scen agresywnych, przemocy, walki sprawia, że staje się to dla dzieci czymś normalnym, pozytywnym. W bajkach tych często dobro zwycięża przy pomocy złych, agresywnych narzędzi i zachowań, jak przemoc, walka. Bajki takie budują u dzieci błędne przekonanie, że agresywne zachowanie (a taki wzorzec podają bohaterowie bajek) jest czymś właściwym i „normalnym”, a nawet, że nikomu nie przynosi krzywdy – tak, jak to się dzieje w bajkach: bohater, uderzony, przejechany, zrzucony z wysokości przeżywa, wstaje i nic mu nie jest. Dzieci często myślą, że tak samo jest w rzeczywistości – wynika to, z tego, że dzieci w wieku przedszkolnym nie mają jeszcze rozwiniętego myślenia abstrakcyjnego i nie rozumieją znaczenia przenośni i symbolu
Bajki dla dzieci zawierają  wiele aktów przemocy, krzyku, wrzasku i przez to sprzyjają modelowaniu  zachowań antyspołecznych, wywołują agresję, zobojętnienie i znieczulicę. Osłabiają mechanizmy kontrolne, dziecko nie wie co jest dobre a co złe.
EFEKT STROBOSKOPOWY
Zjawisko to szczególnie często spotyka się w bajkach produkcji chińskiej i japońskiej. Jest to efekt bardzo szybko zmieniających się klatek. To sprawia, że poruszająca się w bajce postać jest oświetlona migoczący światłem, daje to wrażenie zwolnienia, pozornego zatrzymania się ruchu. Owe MIGOTANIE, czyli szybie włączanie i wyłączanie się światła wywołuje szybki ruch gałek ocznych i dlatego  jest niebezpieczne dla oglądającego dziecka: w skrajnych przypadkach może nawet doprowadzić do ataku drgawek. Poza tym, jeśli dziecko ogląda takie sceny maksymalnie przez 15 sekund robi to świadomie i jest w stanie zrozumieć sytuację, która jest przedstawiana. Po upływie tego czasu, dziecko się „wyłącza”, nie reaguję na inne bodźce, jest jak zahipnotyzowane lub w transie. Wtedy do dzieci nic nie dociera, możemy do nich mówić, o coś pytać, a one na to nie reagują; nic się nie liczy, wyłączają się inne potrzeby, nawet fizjologiczne – dzieci mogą się wtedy np. posikać, bo nie czują, że muszą iść do toalety.

NEGATYWNE SKUTKI OGLĄDANIA BAJEK I SCEN AGRESYWNYCH W TELEWIZJI:

• Wzorce antyspołeczne (bicie, przemoc, rozwiązywanie problemów agresją)
• Agresja słowna ( przekleństwa, „odzywki”, słownictwo, typowe dla bohaterów bajki)
• Agresja dźwiękowa (muzyka budująca napięcie podczas scen przemocy negatywnie wpływa na wrażliwy układ nerwowy dzieci)
• Wady postawy, wzroku i słuchu, związane z nadmiernym przesiadywaniem przed telewizorem
• Mała pojemność płuc, wynikająca z niepodejmowania aktywności ruchowej
• Występowanie lęków – u dzieci głównym tego objawem bywa moczenie nocne.
• Zaburzenia myślenia abstrakcyjnego, gdyż dzieci myślą na konkretach i dlatego nie rozumieją scen symbolicznych, których jest dużo w bajkach.

SIEDEM DOBRYCH RAD
„Jak uchronić dziecko przed negatywnym wpływem oglądania telewizji”
1. Pilnuj, żeby telewizor nie był w domu włączony na okrągło. Dobry przykład to podstawa – jeśli dorośli są niewolnikami TV, to trudno wymagać od dziecka innych zachowań.
2. Jeżeli malec ma swój własny pokój, lepiej nie wstawiaj tam telewizora. Nie możesz bowiem wpływać wtedy na to, jak długo i co ogląda twoja pociecha za zamkniętymi drzwiami.
3. Nie traktuj telewizji jak elektronicznej niańki. Choć marudzącego malca najwygodniej jest usadowić przed ekranem, lepiej zaproponuj, by pomógł ci w przygotowaniu kolacji lub wspólnie poczytajcie książeczkę.
4. Pamiętaj też, że telewizyjna dobranocka nie zastąpi dziecku mamy, która przed snem całuje, przytula, opowiada bajki i śpiewa kołysanki.
5. Zawsze uważnie przeglądaj zapowiedzi telewizyjne. Nie pozwalaj dziecku oglądać programów przeładowanych agresją i cierpieniem. A gdy zauważysz podczas filmu jakąś drastyczną scenę, od razu ją skomentuj („To musi boleć, prawda? Nie wolno nikogo bić”).
6. Kiedy tylko to możliwe, oglądaj telewizję razem z dzieckiem. W groźnych momentach malec będzie mniej przeżywał film, gdy weźmiesz go na kolana, przytulisz i ciepło porozmawiasz z nim o tym, co przed chwilą obejrzał.
7. Nie zgadzaj się na oglądanie przed snem bajek, które budzą w dziecku silne emocje. Może to mu utrudniać zaśnięcie, a nawet powodować nocne koszmary.
PAMIĘTAJ!
LEPIEJ, ZAMIENIĆ OGLĄDANIE TELEWIZJI I BAJEK NA CZYTANIE, BO TO SPRZYJA ROZWIJANIU WYOBRAŹNI, KONCENTRACJI UWAGI, SŁOWNICTWA
I W TEN SPOSÓB PRZYGOTOWUJE DZIECKO DO DALSZEJ EDUKACJI.
                                                                                                     Dorota Husar-Baran

Jak pomagać dzieciom nieśmiałym zdobywać umiejętności społeczne?

Rozwój społeczny dziecka w pedagogice  Marii Montessori.

„Nie wolno pozostawić przypadkowi kwestii gdzie i jak się dziecko wychowuje. Podstawowym pytaniem pedagogicznym, a zwłaszcza dydaktycznym jakie stawiała sobie Maria Montessori  było jak stworzyć otoczenie sprzyjające rozwojowi, aby potem pozwolić mu się w tym otoczeniu swobodnie rozwijać  i tym sposobem dopomóc dziecku w stawaniu się samodzielnym”. W przypadku dzieci nieśmiałych warunki  społeczne w jakich się rozwijają  i zdobywają nowe doświadczenia mają ogromne znaczenie. 
Tak naprawdę to nie ma uniwersalnej recepty na to , jak pomóc dziecku nieśmiałemu, zamkniętemu w sobie , czy też zalęknionemu. Często mówi się o takich dzieciach , że są niedojrzałe społecznie. Trzeba im pomóc, bo przecież przykro patrzeć jak stoją z boku i tracą okazje do zabawy. Każde dziecko jest inne , ma właściwe tylko dla siebie specyficzne potrzeby , w tym psychiczne , a co za tym idzie także społeczne. Aby dziecko mogło się prawidłowo rozwijać, w procesie jego wychowania trzeba uwzględnić „wyposażenie” dziecka w takie umiejętności i kompetencje, aby w rezultacie stało się uspołecznione, a więc : łatwo nawiązujące kontakty, umiejące współdziałać, wchodzić w różne relacje zarówno z dziećmi jak i z dorosłymi, prawidłowo komunikować się , pełnić określone funkcje społeczne. Według Marii Montessori „dziecko jest budowniczym samego siebie, ale dzieła tego może dokonać tylko w interakcji ze środowiskiem”. Środowisko społeczne dziecka musi być odpowiednio przygotowane – czyli takie , które wychodzi naprzeciw nieustannie rozwijającym się potrzebom dziecka , również tym związanym z jego życiem społecznym. To właśnie z tego środowiska dziecko będzie chłonęło  różne wrażenia , wiedzę i doświadczenia społeczne. Najpierw będzie się to odbywać w sposób nieświadomy, a następnie zamierzony i świadomy. 
Współdziałanie dzieci jest podstawą wychowania społecznego. W przedszkolu Montessori do rozwijania określonych umiejętności społecznych są zorganizowane specyficzne warunki. Już bowiem sama grupa wymieszana wiekowo (3,4,5,6- latki) ogromnie sprzyja uspołecznieniu dzieci. Dzięki takiej dynamice grupy dzieci pełnią różne funkcje i role- najpierw te wynikające z faktu, że są najmłodsze, później , że są starsze od…, w końcu, że są najstarsze. Jest to doskonała sytuacja dla dzieci nieśmiałych . Dzieci te mogą być wspierane nie tylko przez stosowne oddziaływania organizowane przez nauczyciela, ale także przez inne dzieci w grupie. Dzieci nieśmiałe dzięki pewnym przeżyciom oraz doświadczeniom nabiorą zupełnie innego nastawienia do siebie i innych. Ale też powinny odczuć, że są  akceptowane takie jakie są. 
 
A jak rozpoznać dziecko społecznie niedojrzałe, dziecko nieśmiałe, wycofujące się?
Istotne znaczenie ma tu obserwacja dziecka – systematyczna, wnikliwa , rzetelna i obiektywna. Dzięki niej można zaprojektować stosowne oddziaływania socjoterapeutyczne pozwalające dziecku zdobyć umiejętności społeczne. Co należy poddać obserwacji?. A mianowicie to w jaki sposób dziecko: inicjuje kontakty, czy szuka pomocy, wsparcia w nawiązywaniu  tych kontaktów, czy dąży do tych kontaktów, czy wręcz ich unika., jakie role podejmuje w zabawie – dominujące , równorzędne , czy podporządkowane , czy chętnie występuje publicznie, w jaki sposób komunikuje swoje oczekiwania- gestem , mową, czy jeszcze inaczej, jaki  ma charakter  jego społeczna zabawa- czy to jest zabawa samotna, równoległa, współpraca, czy współdziałanie, czy dziecko zna i stosuje obowiązujące formy grzecznościowe. Znaczenie ma również  to, czy dane dziecko jest ważne dla grupy, czy dzieci zauważają jego brak , czy zabiegają o kontakt z nim i wreszcie czy dziecko przejawia zachowania prospołeczne, a więc czy  np potrafi dzielić się z innymi lub im pomagać. 
Zwykle dziecko nieśmiałe jest mniej samodzielne niż jego rówieśnicy, pomocy oczekuje w każdej sytuacji, nawet takiej , która w zupełności jest na miarę jego możliwości rozwojowych, nie stosuje lub nawet nie ma przyswojonych form grzecznościowych , często nie potrafi uczestniczyć w rozmowie , a zapytane czerwieni się , a nawet denerwuje i wycofuje. Niechętnie wchodzi w relacje z innymi, nie potrafi współpracować , niekiedy wchodzi w konflikty z rówieśnikami.  

Jak pomóc takim dzieciom.?
W przedszkolu Montessori wychowanie społeczne to droga dzieci ku samodzielności i niezależności od dorosłych . Otoczenie społeczne jest tak przygotowane , aby dzieci mogły samodzielnie rozbudowywać swoje umiejętności międzyludzkie. Temu właśnie służy wcześniej  już wspomniana idea grup wymieszanych wiekowo. Maria Montessori dostrzegła, że dzieci potrzebują takich doświadczeń  społecznych , które są uzupełnieniem i poszerzeniem doświadczeń rodzinnych. Dzieci potrzebują swobodnych form interakcji i komunikacji. „Montessori mówi o grupie dziecięcej  jako społeczności kohezyjnej- tzn. środowisku kontaktów społecznych , wzajemnej pomocy, szacunku i zainteresowania dla innych”.
Maria Montessori zaproponowała szereg ćwiczeń z zakresu relacji społecznych. Ćwiczenie te ukazują dziecku różnorodność społecznych form współżycia. Przeprowadza się je jako ćwiczenia grupowe, zespołowe, a pomysły do nich czerpie się z codziennych doświadczeń dzieci. Może to być również odgrywanie scenek , pokazy , modelowanie, naśladowanie prowadzącego, rówieśników, czy też tworzenie opowiadań, historyjek, ukazujących postawy prospołeczne np.: „ Idę z wizytą”, „Robię prezent”, „Przychodzą goście”, „Chcę przyłączyć się do zabawy” oraz różne formy powitania i pozdrawiania.
W przedszkolu Montessori podczas zabawy  i innej aktywności dzieci niekiedy same z siebie rozwiązują życzliwie i radośnie wiele problemów społecznych . Istotne są również tzw. rozmowy refleksyjne prowadzone z dziećmi , które stosuje się zwyczajowo na zakończenie dnia w przedszkolu, po zakończeniu jakiejś aktywności, czy zabawy. Można zadać dzieciom następujące pytania, które uświadamiają relacje w grupie, przestrzeganie zasad i umów społecznych np.: jak dziś pracowaliśmy, bawiliśmy się, jak się nawzajem do siebie odnosiliśmy, jak sobie nawzajem pomagaliśmy, z kim najchętniej pracuję , obok kogo chciałbym siedzieć, dlaczego ktoś nie brał udziału w zabawie , dlaczego nie chciał uczestniczyć w pracy, dlaczego nie mam odwagi czegoś powiedzieć?.
Prawidłowy rozwój społeczny dziecka , jego umiejętności interpersonalne  zdobyte w okresie przedszkolnym w znacznym stopniu wpływać będą  na funkcjonowanie dziecka już w środowisku szkolnym. W nowej podstawie programowej wychowania przedszkolnego zawarto szereg treści związanych z kształtowaniem umiejętności społecznych dzieci. Dotyczy to porozumiewania się z dorosłymi i dziećmi, zgodnego funkcjonowania w zabawie i w sytuacjach zadaniowych . W związku z obniżeniem wieku dzieci rozpoczynających naukę w szkole podstawowej kładzie się ogromny nacisk na posiadanie przez dzieci tych umiejętności. W podstawie programowej wychowania przedszkolnego sformułowano w tym obszarze kompetencje dzieci kończących edukację przedszkolną. Określono że: dziecko obdarza uwagą dzieci  i dorosłych , aby rozumieć to co mówią i czego oczekują, grzecznie zwraca się do innych w domu, przedszkolu i na ulicy, przestrzega reguł obowiązujących w społeczności dziecięcej ( stara się współdziałać w zabawach i sytuacjach zadaniowych ) oraz w świecie dorosłych , w miarę samodzielnie radzi sobie w sytuacjach życiowych i próbuje przewidywać skutki swoich zachowań, umie się przedstawić, podać swoje imię i nazwisko , adres zamieszkania , wie komu można podać takie informacje. 
Skuteczne oddziaływania wychowawcze, socjoterapeutyczne wobec dzieci nieśmiałych  w znacznym stopniu ułatwią dziecku funkcjonowanie w jego dziecięcej społeczności. W przedszkolu Montessori w grupie wymieszanej wiekowo wdrażanie do zachowań akceptowanych społecznie i wprowadzenie w kulturę bycia odbywa się przez umożliwianie kontaktów prowadzących do współdziałania w grupie i niesienia  wzajemnej pomocy przez: wspólne podejmowanie działań, dostrzeganie potrzeb dzieci młodszych , nieśmiałych , wycofujących się , wspólne organizowanie miejsca pracy i zabawy. Są to doskonałe ćwiczenia dla dzieci nieśmiałych, a rola nauczyciela i rówieśników do angażowania ich w codzienne przedszkolne życie społeczne jest tu też znacząca. Wobec dzieci nieśmiałych warto zastosować małe kroczki i prowokować małe zmiany. Przezwyciężanie u dzieci nieśmiałości to długi proces. W myśl pedagogiki Montessori trzeba tym dzieciom dać na to tyle czasu , ile potrzebują. 
Dzieciom nieśmiałym towarzyszy często lęk przed ekspozycją społeczną. W pedagogice Montessori proces edukacyjno – wychowawczy ma charakter zindywidualizowany . Zgodnie z zasadą montessoriańską „Pomóż mi zrobić to samemu”  można zaproponować dzieciom nieśmiałym takie ćwiczenia , które pozwolą im w atmosferze bezpieczeństwa i zaufania eksperymentować z zachowaniami bardziej otwartymi i odważnymi. Główne cele tych ćwiczeń to: stwarzanie warunków do optymalnego funkcjonowania społecznego, zaspokajanie potrzeb przynależności, integracja, stwarzanie dzieciom nieśmiałym atmosfery bezpieczeństwa i zaufania, kształcenie umiejętności werbalnych i pozawerbalnych.  Warto większość zabaw organizuje się  w kręgu ,co daje możliwość wszystkim dzieciom kontaktu wzrokowego , emocjonalnego i obserwowanie innych dzieci. Również przez muzykę dzieci wyrażają swoje emocje , uczucia i myśli, dlatego np. piosenka grupowa rozpoczynająca każde zajęcie stanowi element zwiększający integrację grupy. Stosowanie wzmocnień pozytywnych do także pobudzanie do pracy i działania dzieci nieśmiałych. Inne propozycje dla tych dzieci to np. tańce w parze, metoda ruchu rozwijającego, ćwiczenia ekspresji ruchowej , niewerbalnej komunikacji, zabawy ze śpiewem. Stosowne są  równie opowiadania terapeutyczne, w których mali bohaterowie będą sobie radzić z problemem nieśmiałości. Praca z dziećmi nieśmiałymi , organizowanie im aktywność zawsze musi się odbywać w atmosferze wzajemnego szacunku i zaufania.

A oto  kilka wskazówek  dla Rodziców dzieci nieśmiałych: 
  • Pamiętajmy, że nadmierna opiekuńczość troskliwość i permanentne  kontrolowanie dzieci utrudnia zdobycie samodzielności i niezależności 
  • Dziecko mało samodzielne trudniej nawiązuje kontakty z rówieśnikami
  • Dajmy dzieciom więcej czasu na poradzenie sobie z problemem np. z dzieckiem , które wyrwało mu z ręki zabawkę, nie wyręczajmy dzieci , nie reagujmy od razu , wkroczmy wtedy, kiedy naprawdę jest to konieczne
  • Bawmy się z dziećmi w domu w inscenizowanie zabaw
  • Pomagamy dzieciom nawiązywać kontakty z innymi, pomagajmy dzieciom organizować spotkania z rówieśnikami np. wspólną zabawę, celebrowanie urodzin, imienin, ważnych wydarzeń w życiu dziecka
  • Zachęcajmy dzieci do zabawy i innej działalności poprzez ukazanie efektów lub korzyści z niej płynących, można powiedzieć „ zobaczysz to będzie świetna zabawa , wszyscy będą się wesoło bawić”
  • Zachęcajmy również poprzez uświadomienie roli dziecka nieśmiałego, np. można powiedzieć „bez ciebie ta zabawa nie będzie taka fajna”
  • Zachęcajmy poprzez przyznanie roli np. „ tylko ty możesz być tym odważnym rycerzem”
  • Uczymy różnych form grzecznościowych , wymagajmy , aby dzieci stosowały je na co dzień
  • Okazujmy naszym dzieciom uczucia , pielęgnujmy rodzinne więzi
  • Uświadamiajmy dzieciom ich mocne strony i ich umiejętności oraz organizujmy sytuacje, w których mogłyby je eksponować
  • Wzmacniajmy dzieci pozytywnie 
  • Uczmy dzieci dzielenia się z innymi , pomagania im 
  • Nie zapominajmy , że dzieci ciągle nas obserwują i naśladują -  sami bądźmy otwarci, pogodni, optymistycznie nastawieni .
      Agnieszka Molter

Dziecko nadpobudliwe

 

Nadpobudliwość psychoruchowa cechować może dzieci młodsze – w wieku niemowlęcym poniemowlęcym, przedszkolnym, a także dorastające.

     Jak zachowuje się dziecko nadpobudliwe psychoruchowo?

Nadpobudliwość przejawia się w różnych sferach funkcjonowania dziecka. W sposób najbardziej wyrazisty występuje ona w sferze ruchowej. Dziecko nadpobudliwe nie może usiedzieć na miejscu przez dłuższy czas. Dzieci nadpobudliwe cechuje także nadmierna pobudliwość emocjonalna. Łatwo popadają w złość, obrażają się, są skłonne do płaczu. Reakcje te są krótko trwałe i ustępują emocjom o ładunku przeciwnym: radości, śmiechowi. Szczególną trudność sprawia dziecku nadpobudliwemu – koncentracja uwagi. Nie potrafi skupić się dłużej na wykonywanej czynności, przy najmniejszej trudności przerywa ją, nie doprowadziwszy do końca. Wypływa to z jednej strony z braku cierpliwości- z drugiej z szybkiego ulegania znużeniu, z dużej męczliwości. Każdy najmniej znaczący bodziec, przyciąga do siebie uwagę dziecka. Nieustannie odrywa się od wykonywanych czynności, przy odrabianiu zadań domowych skupia się bardzo krótko. Dziecko nadpobudliwe często ma trudności w nauce szkolnej, spowodowane nie mniejszymi uzdolnieniami, lecz sposobem w jaki je wykorzystuje.

   Jakie są przyczyny nadpobudliwości psychoruchowej?

Podłoże jej stanowi nie tylko typ układu nerwowego, ale także działania czynników uszkadzających ośrodkowy układ nerwowy. Do czynników tych należą: różnego rodzaju choroby(zwłaszcza wirusowe), przebywane przez matkę zatrucia, alkoholizm, niewłaściwe odżywianie. Uszkodzenie układu nerwowego może powstać, wskutek przebytego przez dziecko zapalenia mózgu lub opon mózgowych, chorób zakaźnych o ciężkim przebiegu, z wysoką temperaturą i drgawkami. Zaburzenia funkcji układu nerwowego spowodowane uszkodzeniem mają negatywny wpływ na rozwój dziecka. Skutki  tego wpływu można częściowo zmniejszyć, jeśli zapewni się dziecku odpowiednie warunki środowiskowe i zastosuje odpowiednie oddziaływanie wychowawcze. 

   Jak  powinni postępować Rodzice, którzy zaobserwowali  u swojego dziecka objawy nadpobudliwości?
  • ważne jest ustalenie jakie są źródła nadpobudliwości  
  • konieczna jest troska o zapewnienie dziecku atmosfery spokojniejszej mniej      konfliktowej, wolnej od niektórych napięć
  • rodzice powinni traktować dziecka w sposób spokojny i konsekwentny , panując nad objawami  własnego niezrównoważenia 
  • miejsce pracy dziecka powinno być wygodne  i ciche z małą ilością przedmiotów dookoła 
  • dziecko nadpobudliwe przejawia wzmożone potrzeba ruchliwości to też należy umożliwić mu zaspokojenie tej potrzeby, dbając o to, by nie była to aktywność chaotyczna, ale w formie ukierunkowanej, zawierającej pewne elementy  samokontroli i opanowania. Taką rolę spełniają gry ruchowe w grupach, wymagające przestrzegania przyjętych reguł, czekania na swoją kolej, podporządkowania się
  • bardzo ważne jest dopilnowanie dziecka nadpobudliwego, by kończyło każdą zaczętą czynność, nie wystarczy wydać polecenia, trzeba zapewnić odpowiednie warunki. A więc dopilnować, by nie miało do wykonania kilku zadań naraz.

Dziecko nadpobudliwe wymaga większej kontroli dorosłych niż inne dzieci.

Trzeba co pewien czas sprawdzać co robi, jak organizuje sobie zajęcia, jak sobie radzi.  

 

Kultywowanie tradycji w Przedszkolu Montessori

Miejskie Przedszkole nr 8 Montessori realizuje program uwzględniający założenia pedagogiki Marii Montessori z jednoczesnym dostosowaniem tych założeń do współczesnych warunków i wymogów wychowania przedszkolnego. 
Według zasad pedagogiki Montessori ważne miejsce w procesie kształtowania się człowieka zajmuje wychowanie religijne. Jedną z metod, przybliżenia dzieciom treści religijnych w przedszkolu są tradycje, ich poznawanie i kultywowanie. 
   Rytm pracy przedszkola wyznaczają doroczne święta w tradycji chrześcijańskiej, które odgrywają ogromną rolę, zwłaszcza w życiu dziecka. Rytm świąt wyznacza cały plan pracy: miesięcznej, tygodniowej i dziennej.
Wszystkie czynności, prace plastyczne, manualne, opowieści, zajęcia muzyczne, są związane z przygotowaniem do danego święta. Wystrój sali i całego przedszkola zmienia się powolutku, by w dniu świątecznym przybrać kształt ostateczny.
   Jednym z najważniejszych chrześcijańskich świąt jest Boże Narodzenie. W naszym przedszkolu wprowadziłyśmy bardzo piękną tradycję oczekiwania na narodzenie dzieciątka. Ponieważ dzieciom w wieku przedszkolnym trudno odnieść się do abstrakcji, bardzo ważne staje się doświadczenie. 1 grudnia rozpoczynamy uroczyście Adwent i przystępujemy do tworzenia wspólnie z dziećmi otoczenia szopki bożonarodzeniowej, prowadzimy tzw godzinki adwentowe. W holu zostają ustawione „schodki adwentowe" na których szczycie umieszcza się Figurkę Dzieciątka. Rytuał „schodków adwentowych" jest wielkim przeżyciem dla dzieci i uczy cierpliwego oczekiwania - Pan Jezus codziennie schodzi na ziemię po jednym schodku.
   Przez cały okres adwentu pojawia się motyw oczekiwania najpierw na zazielenienie się ziemi; na światło gwiazdy; na zakwitnięcie gałązek. Dzieci same dochodzą do wniosku, że oczekiwanie jest konieczne, aby życie mogło się rozwijać i dojść do rozkwitu. Oczekującymi są także Maryja i Józef, oni oczekują na narodzenie się dziecka - daje to okazję do wspólnej refleksji nad znaczeniem rodziny, roli matki i ojca w rodzinie. Podczas kolejnych spotkań dzieci budują bezpieczną „jaskinię" dla dzieciątka, pojawiają się zwierzęta, które w chwili gdy zawiedli ludzie dają poczucie bezpieczeństwa. Punktem kulminacyjnym godzinek adwentowych jest „godzina Bożego Narodzenia". W tym dniu zgodnie z tradycją organizujemy wspólną wigilię, wszystkie dzieci i pracownicy spotykają się razem i wspólnie świętują. Nie brakuje tradycyjnych potraw, łamania opłatkiem i śpiewania kolęd.
   Grudzień w naszym przedszkolu to również czas odwiedzin Św. Mikołaja, który pojawia się osobiście i przekazuje wszystkim wspaniałe prezenty. Ale nie tylko jesteśmy obdarowywani, my również staramy się obdarować innych, podzielić się tym co mamy. Z tego też względu bierzemy udział w akcjach charytatywnych organizowanych pod hasłem „I ty możesz zostać Św. Mikołajem", lub „Pomóż dzieciom przetrwać zimę". Do tych akcji bardzo chętnie włączają się rodzice z dziećmi, babcie i dziadkowie, zebrane zabawki, książki, słodycze, odzież zostają przekazane dzieciom z rodzin będących w trudnej sytuacji materialnej. 
   Dużo radości dostarcza dzieciom strojenie choinki, poprzedzone wspólnym wykonaniem ozdób choinkowych. W tym czasie organizujemy lekcje otwarte podczas których rodzice lub dziadkowie wspólnie z dziećmi przygotowują „cudeńka" do ozdobienia drzewka bożonarodzeniowego. Jest wówczas okazja do głębszego poznawania tradycji polskiej wigilii: parzysta liczba potraw, pozostawienie wolnego nakrycia dla nieprzewidzianego gościa, dzielenie się opłatkiem, dekoracja stołu świątecznego, obdarowywanie dzieci i dorosłych upominkami, życzenia, śpiewanie kolęd, udział we Mszy św. zwanej Pasterką. 
Dzieci z wszystkich grup przygotowują Jasełka. Rodzice aktywnie włączają się do tych przygotowań pomagając w wykonaniu dekoracji oraz szykując stroje dla dzieci. Do obejrzenia przedstawienia jasełkowego, zostają zaproszeni rodzice, rodzeństwo, babcie i dziadkowie. Przedstawienie jasełkowe zostaje zaprezentowane również dla szerszej publiczności - dla mieszkańców miasta podczas „Przeglądu Jasełek" organizowanego corocznie przez Miejski Ośrodek Kultury.
   W okresie przedświątecznym zachęcamy również rodziców, aby włączyli swoje pociechy do przygotowań świątecznych. Niech poczują się ważne i potrzebne, aby wspólne świętowanie było także ich zasługą. Nawet "maluchy" pomogą w przygotowaniu prostych ciasteczek.
   Boże Narodzenie to święto szczególnie ciepłe i rodzinne. Wiąże się z nim wiele pięknych chwil. Jest ono niezwykłe. Obfituje w symbole, wspólne dla wielu narodów. Jest to czas, w którym ludzie jednoczą się ze sobą. Dla dziecka to niezapomniane doświadczenie. W tym dniu styka się bardziej niż zwykle z chrześcijańskimi wartościami, takimi jak przebaczenie, miłość, wspólnota.

Ćwiczenia dnia praktycznego

Program adaptacyjny

Program adaptacyjny Miejskiego przedszkola Montessori


  Okres adaptacji w przedszkolu u dzieci, przebiega różnie. Jedno dziecko już po tygodniu najgorsze ma już za sobą, inne dopiero po miesiącu- i jest to normalne- zaczynają przyzwyczajać się do warunków i atmosfery przedszkola. Najważniejsze jest aby stworzyć przyjazny dziecku klimat, i by jak najłagodniej przeżyło rozłąkę z rodzicami.

Działania, jakie podejmuje przedszkole, by wesprzeć rodziców i pomóc dzieciom w przezwyciężeniu trudności adaptacyjnych.

  I ETAP – kwiecień, maj, miesiące poprzedzające nowy rok szkolny

 

nazwa zadanie efekt termin
DNI OTWARTE • przygotowanie atrakcyjnych stanowisk do pracy i zabawy
• przygotowanie i prowadzenie warsztatów plastycznych : wykorzystanie farb, kredek, kredy plasteliny, modeliny 
• poznanie dzieci z topografią sal, szatni, łazienek  
• uczestnictwo w zajęciach, lekcjach i zabawach organizowanych w salach i ogrodzie przedszkolnym 
• opracowanie materiałów – wskazówek dla rodziców 

• zaproszenie dzieci i rodziców do indywidualnych odwiedzin danej grupy w godzinach pracy przedszkola

 

• wzbudzenie zainteresowania wyglądem sal, materiałem rozwojowym
• integrowanie dzieci podczas wspólnej pracy
• rozluźnienie atmosfery, czerpanie radości z przebywaniem z innymi dziećmi 

• uzyskanie przez dzieci i rodziców poczucia akceptacji i bezpieczeństwa 
• poznanie przez rodziców rytmu dnia przedszkola, jego działań w kierunku pracy z dzieckiem

Kwiecień, maj

 

 

 

 

 

 

 

 

Kwiecień- czerwiec

SPOTKANIE Z RODZICAMI • poznanie dokumentacji przedszkola, zasad regulujących życie w placówce 
• przekazanie list rozmieszczenia dzieci w poszczególnych grupach
• nawiązanie współpracy z rodzicami 
• nawiązanie relacji rodzic-nauczyciel, nauczyciel- rodzic 
• umożliwienie wyboru grupy ze względu na upodobania dzieci, rodzeństwo, przyjaciół.
czerwiec-sierpień


II ETAP – wrzesień, początek roku szkolnego

 

nazwa zadanie     efekty         termin      
INTEGRACJA • stworzenie warunków do wspólnego przebywania w grupie dzieci i rodziców
• włączenie rodziców w życie grupy
• uzyskanie poczucia bezpieczeństwa, integracja dzieci
• pozyskanie rodziców do działań na rzecz przedszkola
wrzesień- październik
   
 
WAŻNE DLA RODZICÓW

TAK
 • Opowiadaj o tym, co miłego spotka dziecko w przedszkolu („poznasz kolegów, będą tam zabawki, ciekawe zajęcia”),
 • Okazuj wiarę w to, że dziecko będzie się dobrze czuło w przedszkolu, polubi wychowawczynie, rówieśników i nauczy się wielu nowych rzeczy, 
 • Zachęcaj do pokonywania trudności w samodzielnym ubieraniu się, myciu, jedzeniu, sprzątaniu (chwal i nagradzaj).

NIE
 • Nie strasz przedszkolem (np. „Tam będziesz musiał zjadać wszystko z talerza”),
 • Nie mów dziecku o swoich obawach (np. „Pewnie będzie tam płakał”),
 • Nie oszukuj dziecka, nie dawaj wymijających odpowiedzi na jego pytania dotyczących pobytu w przedszkolu.

Łatwiej jest przyzwyczaić się do przedszkola dziecku, które jest samodzielne. Naucz swoje dziecko: 
 • Korzystać z toalety, umyć ręce,
 • Korzystać z chusteczki do nosa,
 • Samodzielnie zapiąć guzik,
 • Ubrać spodenki,
 • Samodzielnie jeść.

Opracowały: L. Wróbel, H. Olejarz










Żelazne reguły dla rodziców

ŻELAZNE REGUŁY WYCHOWAWCZE DLA RODZICÓW
1. Nigdy przy dzieciach nie kłóćcie się. Jeżeli zaistnieją nieporozumienia, załatwiajcie to między sobą, bez świadków.
2. Nigdy przy dzieciach nie róbcie wymówek i nie sprzeczajcie się, zwłaszcza na ich temat.
3. Nigdy nie pozwalajcie dzieciom na rzeczy zabronione przez drugie z rodziców.
4. Nigdy nie zwierzajcie się dziecku z wzajemnych żalów.
5. Nigdy w obecności dzieci nie wypominajcie sobie wad ani przewinień.
6. Nigdy nie podważajcie szacunku ani nie osłabiajcie miłości dziecka do drugiego z rodziców.
7. Nigdy nie mówcie dziecku: “Tylko nie mów tego mamie”, albo “Nic nie powiedz ojcu”.
8. Nigdy nie mówcie dziecku: “Powiem tatusiowi, jaki byłeś dziś niegrzeczny”. Jeżeli dzieci straszy się ojcem, to jak mogą go kochać i mieć do niego zaufanie?
9. Nigdy nie wydawajcie dzieciom nieprzemyślanych poleceń. Nie wolno ich też, co chwila zmieniać, aby dziecko nie spostrzegło, że nakazy i zakazy zależą wyłącznie od chwilowych humorów czy nastrojów.
10. Nigdy nie wyróżniajcie żadnych z dzieci, lecz wszystkie traktujcie sprawiedliwie.
11. Nie bądźcie rodzicami, którzy wszystko wykonują za dzieci, ale stawiajcie im słuszne wymagania i powoli wdrażajcie do samodzielnej pracy.
12. Bądźcie tacy, jakimi chcielibyście widzieć wasze dzieci.

PROŚBA DZIECKA
1. Nie psuj mnie. Dobrze wiem, że nie powinienem mieć tego wszystkiego, czego się domagam. To tylko próba sił z mojej strony.
2. Nie bój się stanowczości. Właśnie tego potrzebuję – poczucia bezpieczeństwa.
3. Nie bagatelizuj moich złych nawyków. Tylko ty możesz pomóc mi zwalczyć zło, póki jest to jeszcze w ogóle możliwe.
4. Nie rób ze mnie większego dziecka, niż jestem. To sprawia, że przyjmuje postawę głupio dorosłą.
5. Nie zwracaj mi uwagi przy innych ludziach, jeśli nie jest to absolutnie konieczne. O wiele bardziej przejmuję się tym, co mówisz, jeśli rozmawiamy w cztery oczy.
6. Nie chroń mnie przed konsekwencjami. Czasami dobrze jest nauczyć się rzeczy bolesnych i nieprzyjemnych.
7. Nie wmawiaj mi, że błędy, które popełniam, są grzechem. To zagraża mojemu poczuciu wartości. 
8. Nie przejmuj się za bardzo, gdy mówię, że cię nienawidzę. To nie ty jesteś moim wrogiem, lecz twoja miażdżąca przewaga!
9. Nie zwracaj zbytniej uwagi na moje drobne dolegliwości. Czasami wykorzystuję je, by przyciągnąć twoją uwagę.
10. Nie zrzędź. W przeciwnym razie muszę się przed tobą bronić i robię się głuchy.
11. Nie dawaj mi obietnic bez pokrycia. Czuję się przeraźliwie tłamszony, kiedy nic z tego wszystkiego nie wychodzi. 
12. Nie zapominaj, że jeszcze trudno mi jest precyzyjnie wyrazić myśli. To, dlatego nie zawsze się rozumiemy.
13. Nie sprawdzaj z uporem maniaka mojej uczciwości. Zbyt łatwo strach zmusza mnie do kłamstwa.
14. Nie bądź niekonsekwentny. To mnie ogłupia i wtedy tracę całą moją wiarę w ciebie.
15. Nie odtrącaj mnie, gdy dręczę cię pytaniami. Może się wkrótce okazać, że zamiast prosić cię o wyjaśnienia, poszukam ich gdzie indziej.
16. Nie wmawiaj mi, że moje lęki są głupie. One po prostu są.
17. Nie rób z siebie nieskazitelnego ideału. Prawda na twój temat byłaby w przyszłości nie do zniesienia. Nie wyobrażaj sobie, iż przepraszając mnie stracisz autorytet. Za uczciwą grę umiem podziękować miłością, o jakiej nawet ci się nie śniło.
18. Nie zapominaj, że uwielbiam wszelkiego rodzaju eksperymenty. To po prostu mój sposób na życie, więc przymknij na to oczy.
19. Nie bądź ślepy i przyznaj, że ja też rosnę. Wiem, jak trudno dotrzymać mi kroku w tym galopie, ale zrób, co możesz, żeby nam się to udało
20. Nie bój się miłości. Nigdy.





losowe fotografie zobacz wszystkie
PICT7822
Lekcja muzealna 012
DSCN8004
 DSC6769